Od tragicznej historii O-Rena w „Kill Bill” po smutną piosenkę Hectora w „Coco” – użytkownicy Rankera głosowali na najbardziej emocjonalne retrospekcje w filmach.
Niedawno wydany film Pixara Rok świetlny miał premierę z mieszanymi recenzjami, otrzymując pochwały za oszałamiającą grafikę, ale krytykę za ogólną fabułę. Nie dorównuje pozostałym legendarnym filmom z tzw Historia zabawek franczyzy, które są znane z niesamowitej głębi emocjonalnej. Niektóre filmy animowane wykorzystują wzruszające retrospekcje, aby ułatwić współczucie takim postaciom jak Jessie, których przeszłość została uwypuklona w rozdzierającej serce sekwencji.
Dlatego nie jest zaskakujące zobaczyć dokładnie tę scenę Wąsy zestawienie najbardziej emocjonalnych retrospekcji w historii kina. Inne najsmutniejsze momenty, na które głosowali użytkownicy witryny, często ujawniają istotne szczegóły dotyczące historii i motywacji postaci, czyniąc je bardziej przekonującymi i dającymi się lubić.
Uwaga: listy rankingowe są aktualne i nadal gromadzą głosy, więc niektóre rankingi mogły ulec zmianie po tej publikacji.
Tragiczna historia O-Rena Ishii (Kill Bill: tom 1)
Reżysera Quentina Tarantino Kill Bill: Cz. 1 opowiada historię Panny Młodej, która wyrusza z misją zamordowania grupy zabójców znanych jako Śmiercionośne Żmije i ich przywódcy Billa po tym, jak zrujnują jej ślub. Jest zdeterminowana, aby się zemścić, a O-Ren Ishii jest jednym z jej pierwszych celów.
Niektóre z najlepszych sekwencji akcji w Kill Bill zaangażować O-Ren, ponieważ jest utalentowaną wojowniczką i ma mnóstwo doświadczenia jako przywódczyni Yakuzy. Makabryczna retrospekcja ujawnia, przez co musiała przejść, aby dojść do tego punktu, ponieważ brutalne morderstwo jej rodziców motywuje ją do zabicia szefa yakuzy i wyszkolenia się na elitarnego zabójcę, zanim ostatecznie go zastąpi.
Rodzinny obiad (Ojciec chrzestny, część II)
Kontynuacja filmu z 1972 r Ojciec chrzestny , reżyser Francis Ford Coppola Ojciec chrzestny Część II , przedstawia doświadczenia Michaela Corleone jako nowego don rodziny. Chociaż kiedyś był niechętnym outsiderem, coraz bardziej staje się bezwzględnym przywódcą, który nie toleruje nawet najmniejszych zdrad, nawet jeśli są one dokonywane przez własnych braci.
Dlatego retrospekcja pod koniec filmu, przedstawiająca rodzinny obiad, jest tak emocjonalna. Przedstawia braci siedzących przy stole, czekających na ojca i kłócących się o decyzję Michaela o rzuceniu studiów i zostaniu żołnierzem. Tylko Fredo go broni, a nawet gratuluje, co jest ironią losu, biorąc pod uwagę, że Michael ostatecznie decyduje się go zabić z powodu jego zdrady.
Prawdziwa przyczyna pożaru (Manchester By The Sea)
Uznany przez krytyków dramat psychologiczny w reżyserii Kennetha Lonergana, Manchester nad morzem , skupia się na aspołecznym woźnym żyjącym z depresją i zespołem stresu pourazowego, Lee Chandlerze. Po nagłej śmierci brata zostaje oddany pod opiekę swojemu nastoletniemu siostrzeńcowi, co powoduje, że w bohaterze powracają bolesne wspomnienia.
Retrospekcja pokazuje, co naprawdę wydarzyło się w noc śmierci dzieci Lee. Kiedy z powodu pijaństwa zapomniał postawić strażnika przed kominkiem, wybuchł pożar, który objął jego dom wraz z dziećmi, gdy on wychodził po więcej alkoholu. Następuje scena, która jest niemal zbyt bolesna do oglądania, gdy jego zrozpaczona żona błaga strażaków, aby pozwolili jej uratować jej dzieci, a Lee stoi z niedowierzaniem, wciąż trzymając alkohol.
Szczęśliwe wspomnienia Clementine (wieczne słońce nieskazitelnego umysłu)
Kultowy klasyk romansu science-fiction Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu ma dużo sceny rozgrywające się w umyśle Joela Barisha . Film wyreżyserowany przez Michela Gondry'ego przedstawia próby Joela skorzystania z usług firmy, aby wymazać bolesne wspomnienia o jego byłej dziewczynie, Clementine Kruczynski. W trakcie jednak zdaje sobie sprawę, że nie wszystkie z nich są złymi doświadczeniami i mimo wszystko nie chce o niej zapomnieć.
Jedna z najbardziej poruszających retrospekcji Clementine podkreśla słodką scenę pod prześcieradłem, w której pyta go, czy jest brzydka, a następnie opisuje smutne wspomnienie z dzieciństwa. Wrażliwość i szczerość, jaką dzieliły w tym momencie, sprawiają, że Joel chce desperacko walczyć z procedurą.
Ulubione danie Antona Ego (Ratatuj)
Reżyser Brad Bird Ratatuj to klasyk studia Pixar, opowiadający o niekonwencjonalnym sojuszu pomiędzy utalentowanym szczurem Remym i śmieciarzem z restauracji Linguinim. Gdy Remy kontroluje jego działania, Linguini jest w stanie przygotować pyszne jedzenie. Oboje stają przed największym wyzwaniem w swojej dotychczasowej historii, gdy cyniczny krytyk kulinarny Anton Ego postanawia złożyć im wizytę.
Remy przygotowuje dla krytyka tytułowe danie, które przenosi Ego w czasy dzieciństwa. Wspomnienie ujawnia, jak jego mama przygotowała dla niego wersję tego dania po ciężkim dniu w szkole. To sprawia, że niegdyś nikczemny bohater budzi więcej współczucia, nie wspominając o tym, jak zmienia go to przez resztę filmu, przypominając mu o jego skromnych korzeniach.
Prawdziwa rodzina Del Griffitha (samoloty, pociągi i samochody)
Często cytowany obok najzabawniejszych filmów z lat 80., reżysera Johna Hughesa pt. Samoloty, pociągi i samochody przedstawia nieprawdopodobną przyjaźń, która tworzy się pomiędzy zdenerwowanym dyrektorem Nealem Pagem i zwariowanym sprzedawcą Del Griffithem. Spędzają trzy dni, próbując sprowadzić Neala z powrotem do rodziny w Chicago przed Świętem Dziękczynienia, po drodze przeżywając komiczne nieszczęścia.
Zaskakująco podnosząca na duchu retrospekcja pokazuje, że Neal przypomina sobie wszystkie zabawne chwile, jakie przeżył z Delem i zdaje sobie sprawę, że stał się prawdziwym przyjacielem. W efekcie wysiada z pociągu i prosi Dela, aby pojechał z nim do Chicago, a ten przyznaje, że nie ma własnej rodziny, gdyż kilka lat temu zmarła mu żona.
Tożsamość Teddy'ego Danielsa (Wyspa tajemnic)
Wyreżyserowany przez Martina Scorsese, Wyspa tajemnic to porywający thriller psychologiczny opowiadający historię Edwarda „Teddy’ego” Danielsa, który udaje się do tytułowego miejsca, aby zbadać sprawę zaginionej osoby, która zamordowała trójkę jej dzieci. Prawdziwy powód odmowy współpracy ze strony personelu oraz tajemnicze wypowiedzi niektórych pacjentów wychodzą na jaw w mrożącej krew w żyłach retrospekcji.
Kiedy lekarze w placówce wyjaśniają Teddy'emu, że jego prawdziwe nazwisko to Andrew Laeddis, ponownie pojawia się jego wspomnienie tego traumatycznego dnia. Retrospekcja pokazuje, jak Andrew wchodzi do swojego domu i znajduje na tyłach swoją żonę wraz z martwymi dziećmi. Morduje ją po tym, jak zdał sobie sprawę, że utopiła ich dzieci, wierząc, że im pomaga.
Jessie zostaje w tyle (Toy Story 2)
Jedne z najlepszych Historia zabawek postacie takie jak Jessie pojawiają się w drugim filmie, który koncentruje się na doświadczeniach Woody'ego po tym, jak został skradziony z wyprzedaży przez kolekcjonera zabawek imieniem Al McWiggin. Gdy Buzz Astral wraz z przyjaciółmi obmyśla plan uratowania go, porwana zabawka cieszy się ze spotkania z zabawkami Ala, które zostały zaprojektowane na podstawie tego samego serialu, z którego pochodzi postać Woody’ego.
Jedna z zabawek, z którymi Woody zaprzyjaźnia się w reżyserii Johna Lassetera Zabawkowa historia 2 to Jessie, z którą się mocno kłóci. Wszystko się zmienia po tym, jak rozdzierająca serce przeszłość Jessie zostaje ukazana w retrospekcji, ponieważ zabawka ma problemy z porzuceniem ze względu na sposób, w jaki jej poprzedni właściciel dorastał i ją oddał. Przypomina to strach Woody’ego przed porzuceniem z Andym, co sprawia, że scena staje się jeszcze bardziej emocjonalna.
Dłonie Edwarda (Edward Nożycoręki)
Reżysera Tima Burtona Edward Nożycoręki to kultowy romans fantasy o tytułowym bohaterze, który stara się wpasować, ponieważ jest sztucznym humanoidem z nożyczkami zamiast rąk. Kiedy zostaje przyjęty przez rodzinę z dobroduszną córką, zakochuje się w niej.
Wspomnienia Edwarda ujawniają tragiczne wydarzenie, które wciąż pozostaje w jego umyśle. Scena przedstawia nagłą śmierć Wynalazcy po wręczeniu Edwardowi pary rąk, które dla niego zrobił. Jednak główny bohater niszczy te ręce nożyczkami, gdy Wynalazca upada i umiera.
Pieśń Hektora dla Coco (Coco)
W filmie Pixara Orzech kokosowy , 12-letni Miguel marzy o zostaniu muzykiem jak jego idol, Ernesto de la Cruz. Dziwny rodzinny zakaz słuchania muzyki utrudnia mu to zadanie, ale seria tajemniczych wydarzeń prowadzi bohatera do Krainy Umarłych, gdzie poznaje prawdę o przeszłości swojej rodziny.
Film wyreżyserowany przez Lee Unkricha przedstawia fatalne spotkanie Miguela i Hectora, który okazuje się być jego pradziadkiem. Mordercza zdrada Ernesto utwierdziła rodzinę Miguela w przekonaniu, że Hector ich porzucił, co nie może być dalsze od prawdy. Poruszająca retrospekcja ukazuje, jak Hector śpiewał Coco i w ten sposób Miguelowi udaje się jej o nim przypomnieć w dalszej części filmu.
DALEJ: 9 najlepszych filmów opowiedzianych w retrospekcjach