Powiedzieć, że horrory są teraz bardziej popularne niż kiedykolwiek, to nic nie powiedzieć. Od Ariego Astera Połowa lata do Leigh Whannella Niewidzialny człowiek , nigdy nie brakuje nam horrorów. Jest wiele dobrych horrorów, ale jest też dużo złych.
POWIĄZANY: 10 crossoverów horrorów, które chcemy zobaczyć po Niewidzialnym człowieku
Jasne, że jest kilka horrorów, które nie działają na samym założeniu, ale warto pomyśleć o tych, które faktycznie miały dobre przesłanki, ale i tak zawiodły. Czy to dlatego, że scenarzyści lub reżyserzy starali się zbyt mocno lub nie starali się wystarczająco mocno, często tak jest. Tutaj przyjrzymy się 10 horrorom, które nie spełniły obiecanych koncepcji, oraz ich pozycji na IMDb.
Rogi (2013) - 6,5
Na podstawie książki Joe Hilla pt. Rogi występuje Daniel Radcliffe jako Ig Perrish, który budzi się pewnego dnia i odkrywa, że jest głównym podejrzanym w sprawie gwałtu i morderstwa swojej dziewczyny. Cóż, to i fakt, że ma teraz dwa rogi wychodzące z jego głowy, co pozwala mu sprawiać, że ludzie ujawniają swoje najmroczniejsze pragnienia. Ig postanawia użyć tych mocy, aby rozwiązać sprawę morderstwa swojej dziewczyny, odkrywając po drodze znacznie więcej o sobie i innych mieszkańcach miasta.
POWIĄZANE: Daniel Radcliffe: Jego 5 najlepszych i 5 najgorszych ról (według IMDb)
Książka Hilla jest ulubienicą fanów, a samo to streszczenie obiecuje nie tylko trzymającą w napięciu, gotycką tajemnicę, ale także mnóstwo zabawnej czarnej komedii, gdy ludzie ujawniają lub odgrywają swoje pragnienia. Film jednak nie spełnia żadnej z obietnic: podczas gdy obsada jest solidna, tajemnica jest przewidywalna od samego początku, a czarny humor jest tani i bezmyślny.
Opiekunka (2017) - 6.3
Niezależnie od tego, czy go kochasz, czy nienawidzisz, reżyser McG stworzył życiorys przebojów kasowych (w tym oryginału Aniołki Charliego filmy i Terminator: Zbawienie ), co uczyniło go jednym z ulubionych reżyserów Hollywood. Jego komedia grozy z 2017 roku Opiekunka do dziecka mógł zrobić sprytną dywersję slasherów z głównym wątkiem, w którym gorące nastolatki nie są ofiarami, ale złoczyńcami. Ale ten pada na twarz, nie będąc w najmniejszym stopniu zabawny, przerażający ani sprytny, nie wspominając o nieznośnym mówieniu nam, co bohaterowie myślą lub zamierzają zrobić w scenie (szok postaci w jednej chwili ma słowa Co do cholery?! pokaż się na ekranie). A jednak kontynuacja ma trafić na Netflix w najbliższej przyszłości.
Brightburn (2019) - 6.1
Horror opowiadający o początkach Supermana, w którym bezdzietna para wychowuje supermocne dziecko, które wyrasta na zło: jak to możliwe nie być wspaniałym? Chwila Brightburn nie jest pozbawiony fajnych scen, jego wady leżą w tempie i charakteryzacji. Film porusza się zbyt szybko, nie pozwalając scenom oddychać ani postaciom rozwijać się poza stereotypowymi archetypami. Ale największym grzechem filmu może być zwrócenie się Brandona ku złu spowodowane wiadomościami z jego statku kosmicznego, podczas gdy o wiele bardziej interesujące byłoby zobaczenie, jak sam popada w zło.
Rozcieńczalnik (1996) - 5,8
Powieść Stephena Kinga z 1984 roku Cieńszy śledzi chorobliwie otyłego prawnika Billy'ego Hallecka, który przypadkowo zabija starą Cygankę. Uwalnia się od haczyka dzięki swoim koneksjom z miejscowym sędzią, ale zostaje przeklęty przez ojca Cyganki, aby nieustannie tracił na wadze (bez względu na to, ile zjada) w ramach kary za przestępstwo. Ponieważ Billy nadal traci niebezpieczne ilości wagi, musi wymyślić, jak odwrócić klątwę Cygana, zanim dosłownie zginie.
POWIĄZANE: 10 najgorszych adaptacji Stephena Kinga (według IMDb)
Historia Kinga mogła eksplorować motywy białych przywilejów i niesprawiedliwego wymiaru sprawiedliwości, ale skądinąd niechlujny, przesadzony film rzadko dostarcza w tych obszarach. Ale teraz jest właściwy czas na Cieńszy remake: gdy ludzie tacy jak Brett Kavanaugh zostają zwolnieni z haka za swoje zbrodnie, podczas gdy więcej niewinnych ludzi zostaje ukaranych, jasne jest, że przywilej białych wciąż jest silny. Nowa wersja Cieńszy może naprawdę odzwierciedlać te wydarzenia ze zbrodnią Billy'ego i służyć jako całkowite usunięcie korupcji z czasów Trumpa.
Obcy kontra Predator (2004) - 5,6
Dwie najbardziej przerażające kreatury w filmie stają przeciwko sobie; praktycznie można poczuć zapach zarabianych pieniędzy i szalejącej z podniecenia wyobraźni. Cholera, nawet nie musieliby: linii Alien vs Predator oferowane komiksy w tamtym czasie nieograniczone możliwości dokąd mógłby pójść film. A jednak film, który dostaliśmy, był jednorazowym, słabo oświetlonym bałaganem skupiającym się głównie na nijakich postaciach zamiast postaci z pieprzonego tytułu. A nawet gorzej? Została oceniona jako PG-13, więc mogliśmy zapomnieć o szalonych, krwawych walkach między Yautja a ksenomorfami.
Panna młoda Chucky'ego (1998) - 5,4
The Dziecinnie proste franczyza zdecydowanie zaczęła spadać Narzeczona Chucky'ego. Pomysł, w którym dwie seryjne mordercze lalki łapią się na przejażdżkę z kilkoma nieświadomymi pasażerami i wyruszają w podróż Urodzeni mordercy -esque szał zabijania ma doskonały potencjał. Ale to się nie udaje z powodu złego tempa i problemu, który powstrzymuje serię: poszukiwanie ludzkiego ciała przez Chucky'ego. Jego celem jest tutaj zdobycie amuletu, który pozwoli jemu i jego narzeczonej przenieść ich dusze do ludzkich ciał (chociaż Chucky mógł to zrobić bez amuletu w poprzednich filmach). Byłoby bardziej interesujące, gdyby Chucky zaakceptował swój los (lub sztuczkę) jako zabójczą lalkę i po prostu chciałem wykorzystać tę wycieczkę jako pretekst do dalszych zabójstw.
Zakopywanie byłego (2014) - 5.4
To przykre, gdy wielcy reżyserzy się psują i Gremliny autor Joe Dante pokazał swój upadek tym nędznym ruchem. Nieżyjący już Anton Yelchin gra miłego faceta, który stara się zerwać ze swoją kontrolującą dziewczyną (Ashley Greene), zanim zostaje przejechana przez ciężarówkę. Gdy Yelchin cieszy się romansem z lepszą dziewczyną (Alexandra Daddario), Greene wraca do życia dzięki magicznemu artefaktowi, a Yelchin musi wymyślić sposób, aby raz na zawsze się jej pozbyć.
W tej fabule tkwi nieograniczony potencjał i jest ona w samym zaułku Dantego. Niestety, nie ma tu ani odrobiny charakterystycznej dla reżysera kreatywności i braku szacunku. Każda próba humoru, przerażenia czy rozwoju postaci kończy się katastrofą; możesz praktycznie zobaczyć, jak aktorzy próbują wznieść się ponad to, z czym mają pracować. Szkoda, że nie mogliśmy zobaczyć, co Edgar Wright zrobiłby z tą koncepcją.
Tusk (2014) - 5,3
Jakkolwiek dziwnie to brzmi, Kieł mogło zadziałać. Nieopisana komedia grozy Kevina Smitha, w której Justin Long zostaje zamieniony w morsa, jest być może zbyt dziwna sama w sobie, ale to, co stoi na przeszkodzie, by była bardziej zabawna i złożona, to fakt, że jest to prawie 2-godzinny film. Film cierpi na budowanie innych postaci (w tym w szczególności jednej, która wydaje się pochodzić z zupełnie innego filmu) wokół głównego haka. Ale jak mówi przysłowie, mniej znaczy więcej: 20-30 min. krótki film zachowałby bardziej spójny ton i pozwoliłby na większą kreatywność i głębię.
Prawda czy wyzwanie Blumhouse'a (2018) - 5.2
Lucy Hale zagrała w tym flopie, w którym grupa przyjaciół zostaje przeklęta przez złego ducha, by grać w sadystyczne gry typu prawda czy wyzwanie. Oba wybory zmuszają bohaterów do mówienia lub robienia rzeczy, których nigdy by nie zrobili za milion lat, a odmowa zagrania kończy się śmiercią. Przy takiej fabule można by się spodziewać, że ta będzie dość nieprzewidywalna, prawda?
POWIĄZANE: Najgorsze filmy 2018 roku według Rotten Tomatoes
Niestety, ten film nigdy nie osiąga szaleństwa, które obiecuje konfiguracja – z jedynym wyjątkiem dziewczyny alkoholiczki zmuszonej do chodzenia po dachu bez upadku. Przez resztę czasu utknęliśmy z płaskimi postaciami i niechlujną strukturą historii, co prowadzi do niezamierzonego śmiesznego zakończenia. Scenarzysta / reżyser Jeff Wadlow nadal zawodził jednak w górę, z jego horrorem Wyspa fantazji wyjdzie na początku tego roku.
Nasiona Chucky'ego (2004) - 4,8
Zaufaj nam, nie postradaliśmy zmysłów. Jak więc film, w którym występuje zdezorientowana płciowo lalka, Jennifer Tilly zapłodniona indykiem i Redman reżyserujący film o Dziewicy Maryi, może być dobry? Proste: nie rób żadnej z tych rzeczy. Chociaż jesteśmy pewni, że scenarzysta Don Mancini miał dobre intencje, jeśli chodzi o fabułę seksualności Glena/Glendy, film miał łatwą fabułę patrzącą prosto w twarz: Glen wskrzesił swoich rodziców i – w trakcie ogólnokrajowego szaleństwa zabijania z jego rodzice – zaczyna się zastanawiać, czy naprawdę jest takim zabójcą jak oni, czy nie.
KOLEJNY: Pasażerowie i 9 innych klap filmowych, które nadawałyby się na lepsze horrory