Niezależnie od tego, czy te filmy kończyły się w pesymistycznym tonie, czy też w sytuacji, w której dobrzy ludzie rozprawiali się z siłami zła, udało im się uzyskać końcową scenę.
W 2022 r. horrory będą się rozwijać dzięki ekscytującym premierom, takim jak Mężczyźni , X i nadchodzące Nie . Choć obecnie trudno jest opowiadać oryginalne, przerażające historie, jeszcze trudniejsze jest ich satysfakcjonujące zakończenie. Dzieje się tak dlatego, że nie jest łatwo stwierdzić, co sprawia, że zakończenie horroru jest dobre, ponieważ może ono zakończyć się pesymistycznym tonem lub pokazać, że dobrzy ludzie radzą sobie ze złem. To zależy od ich skuteczności.
W najbardziej zapadających w pamięć przypadkach horror utrzymuje się nawet po napisach końcowych: niezależnie od tego, czy bohaterów spotkał przerażający los, czy udało im się przeżyć po krwawej nocy, liczy się to, że terror dotknął ich i widzów w niezapomniany, a jednocześnie mrożący krew w żyłach sposób. To filmy, których finałowa scena zakończyła się sukcesem.
Lista zabójstw (2011)
Lista zabójstw podąża za zabójcą, który prawie rok po nieudanej misji przyjmuje nowe zadanie z obietnicą dużej zapłaty za trzy zabójstwa. To, co początkowo wydawało się łatwym zadaniem, szybko okazuje się czymś złowieszczym, wabiąc zabójcę w centrum przerażającego kultu.
Powiązane: 10 najlepszych krzyków w horrorach według Reddita
Lista zabójstw to szokujący thriller psychologiczny wypełniony intensywnymi sekwencjami i brutalnymi scenami, ale to końcowa scena filmu zapewnia najwyższy cios. Gdy zabójca zostaje otoczony przez kultystów, staje twarzą w twarz z jedną zamaskowaną i zakapturzoną postacią, po czym obaj wdają się w brutalną walkę na noże. Zabójca triumfuje i odkrywa, że zamaskowana postać to jego żona z synem przywiązanym do pleców. Przerażający wyraz twarzy zabójcy pozostaje w umyśle widza nawet po napisach końcowych.
Jestem duchem (2012)
Jestem duchem to doskonały przykład filmu niskobudżetowego, który potrafi bawić się swoimi ograniczeniami. Film, którego koszt szacuje się na 10 000 dolarów, opowiada historię Emily, zmartwionego ducha, który codziennie nawiedza jej dom, nie mając pojęcia, dlaczego nie może wyjść. Pewnego dnia kontaktuje się z nią jasnowidz, który chce, aby Emily uznała swoją rzeczywistość i znalazła światło, które poprowadzi ją do „następnego miejsca”.
Całe ostatnie 15 minut to podróż w totalne szaleństwo, gdy Emily konfrontuje się z przerażającą prawdą o sobie, ale samo zakończenie jest tym, co wyróżnia się, gdy jej rzeczywistość rozpada się, a dom zaczyna ustąpić miejsca przytłaczającej ciemności, ujawniając, że „następny” Emily miejsce” nie jest czymś dobrym.
Przeciągnij mnie do piekła (2009)
Typowy dla stylu Sama Raimiego, Przeciągnij mnie do piekła to jeden z jego najlepszych filmów i tego rodzaju horror, który nie traktuje siebie zbyt poważnie. Christine jest urzędniczką ds. pożyczek, która eksmituje starszą panią ze swojego domu i zostaje ofiarą nadprzyrodzonej klątwy.
Film, na przemian horror i komedia, opowiada historię Christine, która desperacko próbuje ocalić swoją duszę przed siłami zła, które zamierzają ją złapać. Chwila Przeciągnij mnie do piekła nie oferuje żadnych łatwych rozwiązań, to pomyłka w ostatniej chwili, która całkowicie skazuje Christine na porażkę: przygotowując się do łagodzącej podróży po wszystkich kłopotach, przez które przeszła, jej chłopak odkrywa przycisk, którego Christine zamierzała użyć, aby przełamać klątwę. Gdy z szokiem zdaje sobie sprawę, co to oznacza, demoniczne ręce wyłaniają się z ziemi i ciągną ją do piekła. To tak, jak mówią: nigdy nie licz kurczaków, zanim się wyklują.
Wiklinowy człowiek (1973)
Imponujący debiut reżyserski, Człowiek z wikliny jest na liście wszystkich, jeśli chodzi o skuteczne zakończenie. Dzieje się tak dlatego, że wszystko, co zostaje zaprezentowane w trakcie trwania filmu, prowadzi do ostatniej sceny.
W filmie policjant Neil Howie zostaje wezwany do wioski na wyspie w poszukiwaniu zaginionej dziewczyny, która według miejscowych nigdy nie istniała, będąc świadkiem dziwnych rytuałów. W pamiętnym przypadku, gdy złoczyńcy zyskali przewagę, Howie dowiaduje się, że wioska od początku planowała złożyć go w ofierze swoim bogom. Policjant zostaje wrzucony do wnętrza gigantycznego wiklinowego człowieka, który ostatecznie zostaje podpalony, gdy słońce zachodzi na horyzont.
Noroi: Klątwa (2005)
Noroi: Klątwa to horror typu found footage, opowiadający historię twórcy filmów dokumentalnych Kobayashiego, który na potrzeby swojego nowego filmu „Klątwa” bada pojedyncze zjawiska paranormalne, które wydają się być powiązane z legendą o starożytnym demonie. Film od samego początku dał widzom znać, że po ukończeniu „Klątwy” życie Kobayashiego wywróciło się do góry nogami: jego dom spłonął, w ruinach znaleziono martwą żonę, a on sam zniknął w tajemniczy sposób. Film przedstawia jego śledztwo i to, czego się dowiedział.
Powiązane: 10 rzeczy, o których nie wiedziałeś Noroi Klątwa
Błoto Ostatnie chwile ujawniają wydarzenia, które doprowadziły do zniszczenia domu Kobayashiego: mrożąca krew w żyłach scena z niewiarygodnym horrorem. Choć to, co się wydarzyło, jest wiadome od początku, bycie świadkiem tego jest niezwykle szokujące.
Dziecko Rosemary (1968)
Rozmarynowe dziecko to najlepszy przykład podsumowujący, czym jest gatunek horroru. W tym filmie widz nieustannie obawia się kierunku, w jakim podąży narracja, gdyż zło zawładnęło życiem bohatera do punktu, z którego nie będzie już odwrotu. W tym scenariuszu jedyną drogą jest zejście w nieznane.
Po przeprowadzce z mężem do bogato zdobionego mieszkania Rosemary zostaje wciągnięta w zły spisek swoich osobliwych sąsiadów: urodzić syna Szatana. W ostatniej scenie Rosemary jest przerażona oczami swojego dziecka, które konfrontuje się z sabatem sąsiadów, zanim poddaje się macierzyńskim instynktom. Decyzja o niepokazywaniu okropnego dziecka jest niesamowita, ponieważ ostateczny cios pozostawia wyobraźni widza.
Projekt Blair Witch (1999)
Projekt Blair Witch to doskonały przykład niskobudżetowego filmu, który pokrył się złotem w kasie , będąc jednocześnie nowoczesnym klasykiem, który spopularyzował trop found footage w horrorach. Wystarczy tylko dwie kamery, aby opowiedzieć historię trzech studenckich filmowców, którzy zniknęli w lesie, próbując udokumentować historię miejscowej wiedźmy.
Po stworzeniu intensywnej atmosfery strachu i nieufności kamera wprowadza widza w samo serce ciemności, gdzie trójka uczniów spotyka swój przerażający los. Jeden moment, w którym kamera uchwyciła Mike'a stojącego w kącie, jest wyjątkowo niepokojący.
Nie patrz teraz (1973)
Nie oglądaj się teraz to rodzaj filmu, który koncentruje się na zagadkowym, wywołującym niepokój narastaniu, które ma wspaniałą nagrodę na końcu. Laura i John, zasmuceni straszliwą stratą córki, jadą do pracy do Wenecji i spotykają dwie tajemnicze siostry, które twierdzą, że mają dla pary wiadomość z zaświatów.
Powiązane: 10 najbardziej satysfakcjonujących estetyk horrorów
W niezapomnianej końcowej sekwencji John goni postać w czerwieni, która wygląda jak jego zmarła córka i osacza ją, ale zamiast tego znajduje okropną krasnoludkę, która go morduje. Okazuje się, że wszystko, czego John był świadkiem przez ostatnie lata, łącznie ze śmiercią córki, było zapowiedzią jego śmierci
Mgła (2007)
Trochę kontrowersyjne podejście, ale zarówno ludzie, którzy nienawidzą filmu, jak i zagorzali fani, mogą zgodzić się co do jednego: Mgła Ostatnia scena musi być jednym z najbardziej przygnębiających momentów w historii kina. Gdy tajemnicza mgła spowija ich rodzinne miasto, grupa ocalałych musi zrobić wszystko, co w ich mocy, aby uniknąć krwiożerczych stworzeń zamieszkujących mgłę.
W końcu zdając sobie sprawę, że nie ma wyjścia, grupa postanawia zakończyć swoje życie, aby uniknąć cierpienia. Mając do dyspozycji tylko cztery kule, bohater strzela do czterech ocalałych, w tym do swojego syna, i zostawia samochód, aby zabrały go stwory, tylko po to, by odkryć, że mgła nagle się rozwiewa, a armia amerykańska przywraca porządek. Można to kochać lub nienawidzić, sam Stephen King oświadczył, że niepokojące zakończenie filmu było o wiele lepsze niż to, które napisał.
Teksańska masakra piłą mechaniczną (1974)
Niewiele scen potrafiło oddać horror bycia ściganym przez seryjnego mordercę w tak intensywny i realistyczny sposób jak Teksańska masakra piłą mechaniczną ostatnia sekwencja. Przez cały film grupę przyjaciół spotyka przerażający los po skrzyżowaniu ścieżek z Leatherfacem i jego rodziną-kanibalem, a tylko jednemu z nich udaje się przeżyć.
Po niezdarnej ucieczce ostatnia dziewczyna desperacko rzuca się na drogę, a Leatherface i jego maniak depczą jej po piętach. Ostatnie ujęcie, na którym Leatherface histerycznie wymachuje w gniewie piłą łańcuchową, jest pięknym, zapadającym w pamięć zakończeniem niepokojącego arcydzieła slashera.
Dalej: 10 najbardziej innowacyjnych horrorów z 2022 r. jak dotąd