Właśnie wtedy, gdy fani myśleli, że mistrzowie kina tacy jak Stanley Kubrick czy Sergio Leone mogą już skończyć, wrócili z rykiem ze swoimi najlepszymi dziełami.
Widzowie mogą nie zdawać sobie z tego sprawy, ale w 2022 roku niektórzy ukochani reżyserzy po długiej nieobecności powrócą na ekran. Niezależnie od tego, czy jest to David O. Russell ( Amsterdam ), Waltera Hilla ( Martwy za dolara ) lub Todda Fielda ( Magazyn ), dobrze jest widzieć, jak starzy profesjonaliści wracają po przerwie, aby dostarczyć coś nowego.
Czas pokaże, czy ci filmowcy powrócą do kin naprawdę, ale wielu reżyserów zakończyło swoją przerwę naprawdę świetnym filmem. Udowadniając, że czas spędzony poza fotelem reżysera nie zawsze rdzewieje, autorzy tacy jak Stanley Kubrick i Kathryn Bigelow maksymalnie wykorzystali swój powrót do kin.
Manchester nad morzem (2016)
Kenneth Lonergan, 5 lat
Filmy o rodzinach dysfunkcyjnych są dość powszechne, ale Manchester nad morzem udowadnia, że temat dojrzał jeszcze do mocnego dramatu. Film opowiada historię Lee Chandlera, który po śmierci brata musi zostać ojcem swojego siostrzeńca, i powoli okazuje się, że postrzega to jako sposób na odkupienie się po straszliwej tragedii.
POWIĄZANE: Ke Huy Quan i 9 innych świetnych powrotów aktorskich w filmie i telewizji
Reżyserowany przez weterana sceny Kennetha Lonergana, Manchester nad morzem był ulubieńcem krytyków, a Casey Affleck zdobył Oscara za główną rolę. Co ciekawe, nie był to pierwszy raz, kiedy Lonergan zrobił sobie dłuższą przerwę od reżyserii przy swoim poprzednim filmie Małgorzata wydany ponad dziesięć lat po debiucie reżyserskim, Możesz na mnie liczyć .
Moneyball (2011)
Bennett Miller, 6 lat
Często uważany za jeden z najlepszych filmów sportowych w historii, Piłka nożna opowiada historię dyrektora generalnego Oakland Athletics, Billy’ego Beane’a, i jego misji skompletowania zwycięskiej drużyny, aby uratować podupadającą franczyzę. Film okazał się sukcesem zarówno krytycznym, jak i komercyjnym, a szczególne pochwały przyznano za kreację aktorską i scenariusz Aarona Sorkina.
Chwila Piłka nożna jest zwykle uważany za dziecko Sorkina, film nie byłby tym, czym był, gdyby nie reżyser Bennett Miller, który wcześniej wyreżyserował Philipa Seymoura Hoffmana za Oscara za Płaszcz . Później kontynuował Piłka nożna z Lisołap , kolejny film biograficzny o sporcie ze znacznie mroczniejszym akcentem.
Wojownik (2010)
David O. Russell, 6 lat
Amsterdam może i pierwszy film Davida O. Russella od siedmiu lat, ale długie przerwy nie są mu obce Wojownik nadejdzie sześć lat później Kocham Huckabees . Chwila Amsterdam wczesne recenzje były mieszane, Wojownik zyskał szerokie uznanie, szczególnie za potężną kreację Christiana Bale'a w roli Dickiego Eklunda.
POWIĄZANE: Pam, Tommy i 9 innych świetnych biografii gwiazd z lat 90
Film jest biografią boksera Micky'ego Warda i jego przyrodniego brata Eklunda, którzy od lat zmagali się z uzależnieniem od narkotyków. Obaj bracia mają mniej więcej równy czas ekranowy, ale Eklund jest prawdopodobnie bardziej przekonujący, ponieważ jest samolubnym, nierzetelnym człowiekiem, którego wstręt do samego siebie i niespełnione marzenia mimo to budzą w nim duże współczucie.
Kill Bill: Tom 1 (2003)
Quentin Tarantino, 6 lat
Powrót do filmów o sztukach walki i zemście z lat 70. Kill Bill szybko stał się jednym z najbardziej kultowych filmów i pozostaje jednym z najpopularniejszych filmów Quentina Tarantino. Ponieważ film liczył ponad cztery części, na potrzeby kinowej premiery został podzielony na dwa tomy, przy czym pierwszy był bardziej zorientowany na akcję i inspirowany japońskimi filmami eksploatacyjnymi.
Tom 1 przedstawia „Pannę młodą” jako emerytowaną zabójczynię pragnącą zemsty po tym, jak jej byli rodacy zastrzelili jej ślub i (prawdopodobnie) zabili jej nienarodzone dziecko. Wypełniony zapadającymi w pamięć postaciami i wspaniałymi sekwencjami akcji, punkt kulminacyjny jest znany jako jedna z najlepszych scen walki „jeden na wielu”.
Zraniona szafka (2009)
Kathryn Bigelow, 7 lat
Zraniona szafka był jednym z najbardziej zaskakujących sukcesów 2009 roku, pokonując początkową słabą opinię kasową i stając się jednym z najbardziej docenionych przez krytyków filmów roku. Był to także powrót Kathryn Bigelow, która jako pierwsza kobieta zdobyła Oscara dla najlepszego reżysera.
Niektórzy widzowie nie zgadzali się z nierealistycznymi szczegółami przedstawiania życia wojskowego, ale Zraniona szafka nadal robi wrażenie samo w sobie. Sceny zrzucania bomb są intensywne, ale w filmie jest sporo dramatu psychologicznego, szczególnie gdy główny bohater William James wraca do domu i stwierdza, że nie może przystosować się do życia w cywilu.
Nigdy cię tu naprawdę nie było (2018)
Lynne Ramsay, 7 lat
Lynne Ramsay może i jest niezbyt płodną reżyserką, znaną z robienia długich przerw między filmami, ale to dodaje tajemniczości za każdym razem, gdy pojawia się nowy. Jej czwarty film fabularny Nigdy cię tu naprawdę nie było kontynuowała swoją dobrą passę, zdobywając pozytywne recenzje i mnóstwo nagród zarówno dla siebie, jak i gwiazdy Joaquina Phoenixa.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów Joaquina Phoenixa według Rotten Tomatoes
Fabuła opowiada historię Joe, płatnego zabójcy, którego zadaniem jest uratowanie córki polityka z rąk szajki handlarzy ludźmi, ale film jest znacznie spokojniejszy, niż mogłoby sugerować założenie. To wysoce psychologiczne studium charakteru, które sięga głęboko w niespokojny umysł bohatera, nigdy nie uciekając przed jego głęboką samotnością i tendencjami samobójczymi.
Mściciele (2012)
Joss Whedon, 7 lat
Jako finał Fazy 1 Marvel Cinematic Universe, Mściciele był prawdopodobnie filmem, w którym seria naprawdę stała się kinowym uniwersum. Był to nie tylko niesamowicie zabawny film z popcornem, ale także naprawdę świetny duet superbohaterów, udowadniający, że tak bardzo różne postacie, jak Tony Stark i Steve Rogers, mogą bardzo dobrze współpracować bez nikogo, kto skupiałby uwagę.
Mściciele oznaczało także kinowy powrót Jossa Whedona, siedem lat po nim Robaczek świętojański dalszy ciąg Ukojenie niestety poniósł porażkę w kasie. Chociaż późniejsi twórcy filmowi udoskonalili formułę MCU, Whedon zasługuje na wielkie uznanie za stworzenie filmu, który nadal zapewnia niesamowitą rozrywkę nawet po Wojna nieskończoności I Etap końcowy .
Oczy szeroko zamknięte (1999)
Stanley Kubrick, 12 lat
Pod koniec swojej kariery Stanley Kubrick był znany z robienia przerw między filmami, ale ponad dekada to długi czas oczekiwania na jego łabędzi śpiew, Oczy szeroko zamknięte . Ukończony zaledwie kilka dni przed przedwczesną śmiercią reżysera, film wprawił w zakłopotanie ogółu widzów, ale okazał się hitem kultowym, a fani podziwiali twórczość Kubricka i szalone zwroty akcji.
Podążając za doktorem Billem Harfordem (Tom Cruise) podczas nocy pełnej erotyki, Oczy szeroko zamknięte drażni wielką tajemnicę, ale ostatecznie okazuje się bardziej badaniem natury prawdy i oszustwa. Zawiera również jeden z Najsilniejsze postacie kobiece Kubricka w żonie Billa, Alice (Nicole Kidman), która okazuje się znacznie twardsza, niż mogłoby się jej wydawać na pierwszy rzut oka.
Pewnego razu w Ameryce (1984)
Sergio Leone, 13 lat
W ostatnim filmie Sergio Leone odszedł od spaghetti westernów, na których zasłynął, i zamiast tego zajął się epicką historią o przestępczości zorganizowanej i zniszczonej przyjaźni. Dawno, dawno temu Ameryka Amerykańska wersja została zmasakrowana w postprodukcji, co oznaczało, że znalezienie jej zajęło trochę czasu, ale nieobcięta wersja jest uwielbiana przez krytyków i z biegiem czasu zyskała na popularności.
POWIĄZANE: Każdy film z lat 80. trwający ponad 3 godziny, ranking według IMDb
Chociaż często jest blisko Ojciec chrzestny I Chłopaki za jeden z najlepszych filmów gangsterskich, Pewnego razu w Ameryce jest ogólnie mniej krzykliwy, bardziej melancholijny i przeważnie pozbawiony romantyzmu. Główny bohater David „Noodles” Aaronson (Robert De Niro) ma wspaniałą historię wzlotów i upadków, wznosząc się z ulic, by stać się potężnym gangsterem, ale wszystko, na czym mu zależało, wymyka się spod kontroli.
Przejście do Indii (1984)
David Lean, 14 lat
Historia napięć rasowych i kulturowych w Raju Brytyjskim, Przejście do Indii był ostatnim filmem wyreżyserowanym przez Davida Leana po długiej karierze montażu kilku z najwspanialszych epopei kina. Był to także miły powrót po jego poprzednim wysiłku, Córka Ryana , prowadził przeciętne interesy i otrzymał zjadliwe recenzje.
Chwila Przejście do Indii nie jest tak dobrze znany jak Lean's Lawrence z Arabii Lub Most na rzece Kwai , to ważny film, który pozwala zwrócić uwagę na miejsce i czas (Indie lat 20. XX wieku), o którym amerykańscy widzowie prawdopodobnie niewiele wiedzą. Podobny do Gandhiego , pokazuje napięcia, które prowadzą do niepodległości Indii, ale na bardziej intymnym poziomie, który podkreśla relacje międzyludzkie, zwłaszcza oblężonego doktora Aziza i dyrektora brytyjskiej szkoły Richarda Fieldinga.
DALEJ: 10 najlepszych filmów o powrocie znanych reżyserów