Boks! Kiedy to rozłożysz, jest to prosty sport. Dwóch mężczyzn wchodzi na ring, zakłada duże rękawiczki i bije się nawzajem do nieprzytomności, dopóki drugi nie zostanie znokautowany lub pobity do uległości. A przynajmniej tak to wygląda gołym okiem, ale w rzeczywistości boks to coś więcej niż brutalna siła i rozlew krwi. Boks tak dobrze nadaje się do filmów, ponieważ jest najbardziej brutalnym, a także najbardziej teatralnym ze wszystkich sportów. W boksie chodzi o słabszego, powrót, odkupienie, dyscyplinę i trudną sytuację jednej zdeterminowanej duszy, której łzy, krew i pot prowadzą do jednego i tylko jednego miejsca - ringu.
Ring bokserski to najbardziej klaustrofobiczna i uniwersalna arena sportowa. Nie ma dokąd uciec ani gdzie się ukryć, wszystko do stracenia i wszystko do zyskania. Wszystko albo nic w zawodach sportowych, w których o losie decyduje rzut kostką lub zamach zabójczym lewym sierpowym. Nic dziwnego, że boks tworzy wielkie dramaty. Ding ling ling ling. Skończyły się sekundy. Runda pierwsza.
Teraz wszyscy wiemy, że Sylvester Stallone Skalisty jest jednym z najlepszych filmów wszechczasów, z tego tygodnia Kredo , spinoff długo emitowanej serii, dowodzący trwałego uroku tego filmu. Ale jeśli masz ochotę na więcej dobroci z filmu bokserskiego, oto lista TVMaplehorst 10 najlepszych filmów o boksie, które nie mają nic wspólnego z Rockym
Notatka: Postanowiliśmy skupić się na filmach, w których boks jest centralnym elementem fabuły, co oznacza, że mamy kilka klasycznych filmów o bokserki np Na froncie wodnym Lub Huragan , nie trafiły do kin, chociaż warto je obejrzeć.
Wściekły byk (1980)
Scena otwierająca Martina Scorsese Wściekły byk jest kinową klasą mistrzowską. Zakapturzony Jake LaMotta (Robert DeNiro) samotnie w wypełnionym mgłą pierścieniu, pochyla się, nurkuje i tańczy, gdy w tle gra „Intermezzo” Mascagniego. Uderzający czarno-biały materiał jest nasycony poczuciem ponadczasowości i doskonale oddaje samotny los wojownika, który boksuje, aby pokonać zarówno swoich przeciwników, własne demony, jak i egzystencjalną rozpacz.
Widz dowiaduje się później, że Jake LaMotta nie ma nic szczególnie poetyckiego ani pięknego. To człowiek ropiejący paranoją, okaleczony wściekłością, zaślepiony nienawiścią i pochłonięty własnymi zwierzęcymi apetytami. Kiedy ten brutalny mężczyzna wkracza na ring, znajduje siebie i swoje jedyne wybawienie w wirze niepowstrzymanej i niszczycielskiej przemocy. LaMotta nie jest sympatycznym, bezczelnym facetem jak Rocky i Wściekły byk nie jest dobrym filmem, ale jako studium natury męskości i boksu arcydzieło Scorsese to wizualny poemat, który nie ma sobie równych.
Wojownik (2010)
Ze swej natury boks zawsze kojarzył się ze złamanymi twarzami, niespełnionymi marzeniami, korupcją, straconymi szansami i rodzajem szkód, które pozostawiają intrygującą sieć zarówno fizycznej, jak i psychicznej tkanki bliznowatej. Davida O. Russella Wojownik koncentruje się na basie, ponieważ koncentruje się na dolnej części gatunku boksu i jest oddalony o milion mil od blichtru i przepychu nocnych walk w Las Vegas.
Christian Bale daje znakomitą kreację jako Dicky Eklund, an Mogłem być pretendentem typ faceta, który kiedyś przeszedł dystans z Sugar Rayem Leonardem, ale którego wczesna obietnica została zduszona w zarodku przez złą dyscyplinę i dymny urok fajki cracku. Zużyty, wyprany i maltretowany Dicky w końcu spełnia swoje bokserskie marzenia dzięki swojemu bratu Mickeyowi Wardowi (Mark Wahlberg), który po niepewnym początku denerwuje wózek z jabłkami i zostaje prawdziwym mistrzem. Jeśli Wojownik ma przesłanie, pokazuje, jak dyscyplina boksu często była ratunkiem dla ludzi urodzonych w sytuacjach, w których szanse są często układane w stos i zawsze niekorzystne.
Kiedy byliśmy królami (1996)
Czym The Beatles są dla muzyki, tym Muhammad Ali dla boksu. I Leona Gasta Kiedy byliśmy królami oddaje Alego w całej jego nieograniczonej i nietykalnej chwale. Chociaż jest to film dokumentalny, taka jest charyzma i złożoność jego głównego bohatera oraz gościnny występ takich gwiazd wagi ciężkiej, jak James Brown i Don King, że ma cały dramat wysokobudżetowego hollywoodzkiego filmu biograficznego, ponieważ przedstawia Ali w trakcie przygotowań. do jego słynnej walki w wadze ciężkiej Rumble in the Jungle z George'em Foremanem.
W całym filmie Ali jest po prostu elektryzująca. Jest dynamiczny, elokwentny i prawdopodobnie najlepsza reklama sztuki walki. W przeciwieństwie do tego, Foreman jawi się jako zamyślony i niezdarny siniak, który po prostu chce pobić ludzi i zabrać do domu dużą, tłustą wypłatę. Jak przystało tylko na film dokumentalny o boksie, najbardziej zapadają w pamięć sceny walki. Wykorzystując swoją słynną technikę liny-a-dope, Ali chłonie karę jak sadystyczna gąbka i przyjmuje rodzaj bicia, którego śmiertelna postać po prostu nie byłaby w stanie znieść, gdyby nie czysta i niezwyciężona wola zwycięstwa Ali. Oglądanie Ali używanego jako worek treningowy jest bolesne do oglądania, ale sprawia, że jego nokaut wyczerpanego Foremana w ósmej rundzie jest tym bardziej triumfalny dla Ali, którego potężna wydajność dobitnie potwierdza stare powiedzenie Bez pracy nie ma kołaczy.
Zmartwychwstał: Historia Howarda Winstone'a (2010)
Dla małego miasteczka w dolinach południowej Walii Merthyr Tydfil wyprodukował kilka wielkich nazwisk w świecie boksu, takich jak Merthyr Matchstick Johnny Owen, Merthyr Marvel Eddie Thomas i walijski czarodziej Howard Winstone. Neila Jonesa Wzrosła opowiada inspirującą historię Winstone'a (Stuart Brennan), który przezwyciężył poważne uszkodzenie ręki podczas wypadku przemysłowego, aby zostać mistrzem świata i prawdziwym pretendentem.
Historia Winstone'a polega na pozostaniu silnym w obliczu przeciwności losu i nigdy się nie poddając. Ma trzy szanse na zdobycie tytułu mistrza świata WBC wagi piórkowej przeciwko temu samemu przeciwnikowi, Vicente Saldivarowi, i za każdym razem przegrywa. Saldivar przechodzi na emeryturę, a Winstone zmierzy się z Mitsunori Seki, by po raz ostatni walczyć o nowo zwakowany tytuł. Przed zawodami jego trener Eddie Thomas (John Noble) mówi Winstone'owi, że nigdy nie będzie mógł ze sobą żyć, jeśli ponownie nie uda mu się podnieść pasa. Więc wtedy nie ma ciśnienia. Na szczęście dla Winstone'a i zakończenia filmu, dostarcza towary w dobrym stylu w dyskretnej i subtelnej medytacji na temat natury boksu.
Wyrwać (2000)
Granica między przestępczym półświatkiem a boksem często była niewyraźna. Guya Ritchiego Urywek przekracza tę linię, zdejmuje rękawice i nie wykonuje żadnych ciosów, ponieważ pokazuje, że dla niektórych zawodników boks, choć gołymi pięściami, jest naprawdę sprawą życia i śmierci. Brad Pitt świetnie się bawi jako irlandzki Cygan Mickey O’Neil, Urywek bierze głęboki oddech i zanurza się głęboko w mrocznym półświatku nielegalnego boksu, sadystycznych gangsterów, podejrzanych starców, ustawionych walk i czarnego humoru.
Urywek dokumentuje świat, w którym boks polega na zastępczym dreszczyku emocji związanym z obserwowaniem, jak dwóch mężczyzn bije się nawzajem na krwawą i bezsensowną miazgę, podczas gdy inni bogacą się, ustalając wynik walki. To walka bez techniki, dyscypliny, sportowej rywalizacji czy honoru boksu. Mickey O’Neil buntuje się przeciwko temu rodzajowi walki, sprytnie boksując i nokautując przeciwnika w walce, w której miał skoczyć. Jak mówią, najniebezpieczniejszy wojownik to wojownik z sercem.
Mistrz (1931)
Bez tragedii nie byłoby triumfu, a to nie jest bardziej oczywiste niż w bezlitosnej i bezkompromisowej przestrzeni, która istnieje wewnątrz ringu bokserskiego. Nagrodzony Oscarem film Kinga Vidora opowiada o bólu serca i stracie, które mogą się zdarzyć, gdy jedna osoba, która ma ochotę spróbować swoich sił, zasznuruje rękawice bokserskie i wyruszy w podróż do szalonego i nieprzewidywalnego świata, który istnieje na druga strona lin.
Andy Champ Purcell był kiedyś mistrzem świata wagi ciężkiej, ale widz po raz pierwszy spotyka go jako wypalonego alkoholika i nałogowego hazardzistę, który na zawsze zawodzi swojego oddanego ośmioletniego syna Dinka. Syn mistrza w końcu trafia pod opiekę matki, a ostatecznie decydując, że wystarczy, mistrz postanawia nabrać formy do walki i sprawić, by Dink znów był z niego dumny, przygotowując się do walki o tytuł z meksykańskim zawodnikiem wagi ciężkiej.
Pomimo otrzymania wyniszczającej kary, mistrz odmawia poddania się i ostatecznie nokautuje przeciwnika. Nie kończy się to jednak dobrze dla mistrza, który umiera w szatni z powodu odniesionych obrażeń, pozostawiając syna niepocieszonego, ale zanim wyda ostatnie tchnienie, w prawdziwym duchu walki, mistrz mówi swojemu chłopcu, aby Rozchmurz się. W remake'u Franco Zeffirellego z 1979 roku Mistrz , ta scena została wykorzystana dla uzyskania wspaniałego efektu i sprawiła, że w dużej mierze letni film był bardziej niezapomniany, niż być może zasługiwał.
Walka dziewczyn (2000)
Nie było tak wielu filmów o bokserkach, ale Karyn Kusama jest zdecydowanym pretendentem do tytułu. Boks jest w dużej mierze sportem zdominowanym przez mężczyzn, ale Walka dziewczyn wkłada rękawiczki, zakłada ochraniacz na zęby, dzwoni dzwonkiem, wyskakuje z kąta jak szczególnie śmiercionośna kobra i pyta 'Dlaczego?'
Niczym zadziorna mała słabsza, która przekracza swoją wagę i odnosi sukcesy ze stylem, Walka dziewczyn kręci się wokół nastolatki Diany Guzman (Michelle Rodriguez), która odrzuca dezaprobatę ojca i pogardę jej trenerów, by udowodnić, że w boksie nie chodzi o testosteron, męską dumę, dominację ani prawo do przechwalania się. Chodzi o kierowanie naturalną agresją za pomocą dyscypliny i kontroli, które mogą pomóc osobie pokonać negatywność w jej życiu, która grozi postawieniem jej na plecach i pozostawieniem z trudem łapiąc oddech w sposób, w jaki żaden cios nie byłby w stanie.
Dwadzieścia cztery siedem (1997)
Kiedy jesteś sfrustrowanym dzieciakiem mieszkającym w podupadłym osiedlu, gdzie szerzy się przestępczość, szerzy się narkomania, perspektywy pracy są zerowe, oczekiwania są jeszcze niższe, a nadzieja nie odważy się podnieść swojej paskudnej głowy, są szanse, że poczujesz jak uderzenie pięścią w najbliższą ścianę, okno lub twarz, która cię denerwuje. Cóż, nie! Zdobądź worek treningowy i zacznij robić Rocky'ego! Takie jest przesłanie szorstkiego debiutu Shane'a Meadowsa Dwadzieścia cztery siedem .
Alan Darcy (Bob Hoskins) jest samotnikiem w średnim wieku, ale w przeciwieństwie do wielu z jego pokolenia, zamiast dostrzegać w młodych ludziach tylko zło, dostrzega potencjał i z pomocą podejrzanego lokalnego biznesmena zakłada amatorską salę bokserską dla lokalnych dzieci do walki na ringu zamiast hospitalizacji na ulicach. Darcy jest urodzonym optymistą i nigdy nie rezygnuje ze swoich niesfornych podopiecznych, nawet gdy sprawy idą źle. Jego nadrzędne przekonanie, że szacunek do samego siebie i dyscyplina zwycięży, jest inspirujące, a nasiona, które zasiewa wśród młodzieży, często są narażone na zmycie przez powódź apatii, gniewu i rozpaczy, na szczęście niektóre z tych nasion zapuszczają korzenie i niech to wszystko się opłaca.
Kopciuszek (2005)
Połączenie słów „Kopciuszek” i „Człowiek” to w najlepszym razie dziwne zestawienie, zwłaszcza gdy jest to tytuł filmu o boksie. Jednak z perspektywy czasu oda Jamesa J. Braddocka do przegranego, która szczyci się magią baśni i uderzeniem mistrza, nie mogła zostać nazwana inaczej.
Film oparty jest na prawdziwej historii boksera wagi ciężkiej z epoki depresji, Jamesa J. Braddocka (Russell Crowe) i jego odysei od łachmanów do bogactwa, dzięki której zyskał przydomek „Człowieka Kopciuszka”. Po złamaniu ręki i rzuceniu boksu Braddock próbuje zarobić na życie jako robotnik fizyczny, ale sprawy nie idą zgodnie z planem. Wraca na ring tylko po to, by zarobić trochę bardzo potrzebnej gotówki i ostatecznie zostaje mistrzem świata wagi ciężkiej. Człowiek Kopciuszka to historia Rocky'ego, rozdział i wers, jeszcze zanim narodził się Sly Stallone, i dowodzi, co naprawdę może osiągnąć urodzony wojownik, który niesie na plecach nadzieje i aspiracje publiczności.
Dziecko za milion dolarów (2004)
Ciężko jest być trenerem boksu. Często czują się niedoceniane, brane za pewnik i pozostawione na poboczu drogi. Lub mogą zakończyć swoje dni nawiedzeni przez niespełniony potencjał wojownika, który przy odpowiedniej kondycji mógłby z łatwością zostać mistrzem. Co gorsza, utknęli w kącie, gdy wojownik, który tak wiele obiecał, doznaje strasznych i nieodwracalnych szkód na ich warcie. Trenerzy mogą czuć każdy cios zadany przez ich zawodnika i krzywić się przy każdym źle przemyślanym ruchu, ale kiedy to naprawdę ma znaczenie, mają związane ręce. Clinta Eastwooda Dziecko za milion dolarów opowiada o dziwnie wyjątkowej relacji, która istnieje między bokserem a jego trenerem, io tym, że żaden człowiek nie jest samotną wyspą.
Frankie Dunn (Clint Eastwood) jest trenerem boksu trenera boksu. Nastrojowy, podły i zdolny tylko do miłości, która jest twarda. To kłótliwy sukinsyn, ale jeśli chcesz mieć kogoś w swoim kącie, to jest ten człowiek. Margaret Maggie Fitzgerald (Hilary Swank) jest młodą, pełną nadziei dziewczyną, która chce spróbować swoich sił w karierze. Obaj łączą się i wyglądają na gotowych do chwały, gdy straszny wypadek na ringu pozostawia Maggie czterokończynową zależną od respiratora.
-
Więc jeśli ta mała lista nie pozostawiła cię pijanego i zataczającego się. Dlaczego nie wejść na ring i nie podrzucić nam jeszcze kilku pomysłów. Ale ostrzegam, obowiązują zasady Queensberry.