W dzisiejszych czasach, kiedy pandemia COVID-19 może spowodować miliony zgonów na całym świecie, ludzie patrzą na śmierć trochę inaczej. Ale to nie znaczy, że nie możesz nadal śmiać się w obliczu niebezpieczeństwa. A te zabawne komedie o śmierci pomogą ci to zrobić.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów komediowych wszechczasów (według Rotten Tomatoes)
W bezpiecznej izolacji społecznej możesz cieszyć się tymi niecodziennymi wersjami śmierci, ostatecznym celem, który czeka nas wszystkich. Ale patrząc na tę listę, najbardziej zaskakujące jest to, jak często te chorobliwe komedie naprawdę afirmują życie. Nic tak nie przywraca chęci do życia, jak uważne przyjrzenie się śmierci.
Śmierć Stalina (2017)
Zwykle śmierć jest bardzo osobistym doświadczeniem. Ale co się dzieje, gdy umierająca osoba jest głową państwa, i to nie byle jaką głową państwa, ale jednym z najbardziej bezwzględnie kontrolujących dyktatorów w historii?
Cóż, w takim razie masz idealną konfigurację do szalonej komedii pomyłek, w której ludzie starają się wykorzystać próżnię władzy, aby awansować. Od hałaśliwej sceny otwierającej po mrocznie ironiczne zakończenie, Śmierć Stalina to dobrze skonstruowana maszyna komediowa, pełna intryg i niespodzianek, mimo że wszyscy znamy zakończenie.
Miasto duchów (2008)
Ricky Gervais zasłynął jako David Brent, szef w oryginalnej brytyjskiej wersji Biuro . W Miasto duchów , Gervais pokazuje ten sam niepokojący urok, co Brent. Teraz jest Bertramem Pincusem, mizantropijnym dentystą, którego ścigają duchy.
Główny problem z duchami: są jak ludzie, tylko że nie żyją. I nie zostawią go samego, dopóki nie pomoże im uporać się z niedokończonymi sprawami z ich życia. Ten film przypomina nam, że nasza śmierć prawdopodobnie pozostawi wiele nierozstrzygniętych spraw i że powinniśmy postarać się zająć jak największą ich liczbą, zanim odejdziemy. Aby uzyskać inne podejście do tego samego założenia, wypróbuj film prowadzony przez Roberta Downeya Jr Serce i Dusze od 1993 r.
Nożyce do nadgarstków: historia miłosna (2006)
Co powiesz na to w przypadku ponurej komediowej przesłanki: kiedy ludzie popełniają samobójstwo, idą do otchłani wypełnionej wyłącznie innymi samobójstwami? To życie pozagrobowe jest jak normalne życie, ale trochę gorsze, zwłaszcza biorąc pod uwagę towarzystwo.
Och, i nikt nie może się uśmiechać. Film pokazuje, co ludzie myślą o swoich decyzjach o popełnieniu samobójstwa i jak starają się odzyskać swoje życie po tym, jak z niego zrezygnowali. Jest to humorystyczna freudowska przypowieść o sile miłości (Eros) w przezwyciężaniu popędu ku śmierci (Thanatos).
Harold i Maude (1971)
Harolda i Maude był żałośnie niedoceniany, kiedy został wydany. Normalnie spostrzegawczy krytyk filmowy Roger Ebert spojrzał na film, postrzegając go jako nieudaną historię Erosa i Thanatosa, gdzie „ci dwaj wydają się tak podobni, że życie nie jest warte dodatkowego zachodu”.
POWIĄZANE: 10 komedii z lat 60., które wciąż są równie zabawne
Jednak to część sprawy. Lepszy niż jakikolwiek inny film z tej listy, Harolda i Maude pozwolić spojrzeć egzystencjalnemu lękowi prosto w twarz, śmiać się i odejść z uśmiechem. Na szczęście z czasem film zyskał na popularności. I ma ogromny wpływ. Wesa Andersona Rushmore (1998), na przykład, wydaje się prostym odkręceniem śruby Harolda i Maude .
Weekend u Berniego (1989)
Do tej pory większość filmów z tej listy była dość ciężka, ale Weekend u Berniego jest tak lekkim filmem o śmierci, jak to tylko możliwe. Założenie jest takie, że dyrektor generalny Insurance, Bernie, oszukuje własną firmę, dopóki dwóch pracowników niskiego szczebla nie odkryje jego defraudacji.
Chce ich zabić, ale zamiast tego jego mafijni partnerzy zabijają go. Następnie dwaj pracownicy odkrywają ciało Berniego i postanawiają użyć go, aby udawać, że wciąż żyje, aby nie zostali oskarżeni o morderstwo i nadal mogli bawić się w jego domu na plaży w Hamptonie. To głupie i głupie, ale zabawne. To także metaforyczny scenariusz „jedz bogatych”, który jest zaskakująco oczyszczający.
Wrzosy (1988)
Film, którego prawie nie trzeba przedstawiać, Wrzosy czuł się jak idealny środek czyszczący podniebienie do pozornie niekończącej się listy komedii romantycznych Johna Hughesa z lat 80. Ten film przedstawia mroczną wizję potęgi popularności w szkole średniej, gdy Veronica (Winona Ryder) zostaje wywabiona z kręgu popularnych dziewczyn o imieniu Heather przez outsidera J.D. (Christian Slater).
POWIĄZANE: 10 komedii dla nastolatków z ostatniej dekady, które są inspirowane przez Johna Hughesa
Ryder i Slater mają idealną chemię, pokazując rodzaj miłości, która zaczyna się czysto, ale może stać się toksyczna. Choć zabawny, ma poważne przesłania dotyczące niepokoju nastolatków, popularności i sposobu, w jaki często wykorzystują śmierć ofiar samobójstwa w bezsensownych krucjatach, utrwalając stresujący system, który zrodził samobójstwo.
Sens życia według Monty Pythona (1983)
Monty Python od dawna zamienia śmierć w komediowe złoto. Od „Szkic martwej papugi” do Życie Briana „Zawsze patrz na jasną stronę życia” do sekwencji Czarnej zarazy Monty Python i Święty Graal , trupa zawsze znajdowała sposoby na rozśmieszenie nas z nieskończonej otchłani.
POWIĄZANE: Każdy ranking filmów Monty Pythona (według IMDB)
Ale Sens życia reprezentuje ich najbardziej rozbudowaną serię dowcipów o narodzinach, śmierci i wszystkich bzdurach, które dzieją się pomiędzy. Jest tak wiele klasycznych piosenek i żartów, że wydaje się niemożliwe, aby wszystkie zmieściły się w jednym filmie. I jest tak przejmujący, że mógłbyś płakać, gdybyś nie był tak zajęty śmiechem.
Sok z żuka (1988)
Tim Burton prawdziwy debiut reżyserski, Sok z żuka przypomina nam, że po śmierci jesteśmy bezsilni. Nie możemy kontrolować naszego dziedzictwa ani trzymać się rzeczy materialnych, które dawały nam radość życia. Niedawno zmarła para Barbara (Geena Davis) i Adam (Michael Baldwin) odkrywają, że ich rustykalny dom w Connecticut został kupiony przez mieszkańców miast, którzy chcą przekształcić go w swój dom z dala od domu.
POWIĄZANE: 10 horrorów komediowych do obejrzenia, jeśli lubisz amerykańskiego wilkołaka w Londynie
Korzystają z usług obleśnego „BIO-egzorcysty” Sok z żuka (Michael Keaton), by przekonać się, że woleliby raczej współistnieć z rodziną niż krzywdzić ich, zwłaszcza wrażliwą córkę (Winona Ryder). Życie pozagrobowe przedstawione w filmie jest jednocześnie wypaczone i znośne, a zakończenie filmu jest zasłużone.
Śmierć staje się jej (1992)
Śmierć staje się nią była idealną przypowieścią dla epoki chirurgii plastycznej i pozostaje aktualna w epoce BOTOX-u. Dwie kobiety (Meryl Streep i Goldie Hawn), romantyczne rywalki o względy chirurga plastycznego (Bruce Willis, który umiejętnie gra wbrew typowi), polegają na eliksirze nieśmiertelności, który chroni przed śmiercią.
Jedyny problem: eliksir nie działa zgodnie z oczekiwaniami, a kobiety nadal się starzeją i doznają obrażeń, mimo że nie mogą umrzeć. Streep i Hawn dodają głębi postaciom, które z łatwością mogłyby być grane jako płytkie typy, a przełomowe efekty (w większości) się utrzymały.
Śmierć na pogrzebie (2007)
Pogrzeby są dla żywych, okazją dla tych z nas, którzy zostali, aby zmierzyć się z emocjonalnym dziedzictwem naszej ukochanej osoby. Śmierć na Pogrzebie pokazuje nam, jak zabawne może być odkrycie, że nasi bliscy nie byli tym, za kogo ich uważaliśmy.
Wyreżyserowany przez Muppeteera Franka Oza i ze wspaniałą komedią Petera „Tyriona” Dinklage'a, ten film jest pełen oczyszczającego śmiechu, który pomoże ci pogodzić się nawet z najbardziej skomplikowanymi utraconymi bliskimi. I chociaż jest bardzo oczerniany, warto zobaczyć amerykańską wersję z 2010 roku, choć nie jest tak klasyczna.
DALEJ: 10 najlepszych komedii akcji, które doskonale łączą gatunki