Wojna i horror wydają się być idealnym połączeniem stworzonym w piekle, a oto kilka filmów łączących gatunki, które udowadniają, że wojna to horror i odwrotnie.
Wojna sama w sobie jest wystarczająco przerażającym tematem na film. Dodaj do tego trochę psychologicznego terroru lub nadprzyrodzonego cierpienia, a efektem będzie paraliżująca kinowa eksploracja walki i wrogości. Najlepsze horrory o wojnie są w rzeczywistości metaforami tego, jak tego typu konflikty na dużą skalę wpływają na ludzi.
POWIĄZANE: 5 niedocenianych filmów o II wojnie światowej (i 5 niedocenianych filmów o Wietnamie)
Skutki wojny są odczuwalne przez pokolenia, pozostawiając niezatarte ślady w historii, kulturze i sztuce. Podczas gdy niektóre horrory wojenne opierają się na prawdziwych walkach toczonych przez prawdziwych ludzi, inne to fikcyjne zanurzenie się w sposób, w jaki ludzkość radzi sobie zarówno na polu bitwy, jak i po zakończeniu starcia.
Drabina Jakuba (1990)
Tim Robbins daje spektakl życia, przedstawiając surrealistyczne, koszmarne spojrzenie na życie weterana wojny w Wietnamie. Robbins gra pracownika poczty w Nowym Jorku, którego nawiedzają traumatyczne wspomnienia z przeżyć za granicą w Delcie Mekongu.
drabina Jakuba wizualizuje mrożące krew w żyłach halucynacje tytułowego bohatera, zacierając różnicę między rzeczywistością a fantazją. Obraz i ton filmu inspirowane są grami wideo, takimi jak Ciche Wzgórze .
Irokez (2017)
Akcja rozgrywa się podczas wojny 1812 roku, Mohawk to imponujący wynik, biorąc pod uwagę ograniczenia budżetowe reżysera Teda Geoghegana. Film opowiada historię Mohawków i jej dwojga kochanków – członka jej plemienia, a drugiego brytyjskiego żołnierza – którzy dokonują zemsty na amerykańskich żołnierzach dokonujących rzezi plemion indiańskich w ich regionie.
Kaniehtiio Horn występuje w roli Okwaho, znanej również jako „Dąb”, która toczy krwawą wojnę z żołnierzami pragnącymi ją wytępić. Bez poświęcania strachu, Mohawków przekaz społeczno-polityczny sprawia, że fabuła staje się jeszcze potężniejsza.
To (2004)
Za makabryczną historię odpowiada Takashi Miike, jeden z najbardziej ekstremalnych i płodnych japońskich reżyserów horrorów. To . Oparty na historii prawdziwego XIX-wiecznego samuraja imieniem Izo Okada, krwawy film wojenny Miike ukazuje, jak duch mściwego wojownika przemienia się w dzisiejsze Tokio.
POWIĄZANE: Japońska brutalność: 5 najlepszych i 5 najgorszych filmów Takashiego Miike według Rotten Tomatoes
W wielkim mieście ducha Izo podsyca rozczarowanie tym, co jego współcześni rodacy zrobili Japonii. Pełen halucynogennych sekwencji i szalonych przykładów body horroru, To to trudna (ale fascynująca) opowieść o życiu pozagrobowym.
Martwy śnieg (2009)
Nazistowskie zombie najeżdżają zaśnieżoną wieś w Norwegii w horrorze Tommy’ego Wirkoli Martwy śnieg . Ci nieumarli zbrodniarze wojenni to pozostałość po okupacji tego obszaru przez siły niemieckie podczas II wojny światowej, kiedy miejscowej ludności udało się zaatakować i zabić wielu żołnierzy, gdy brutalna wojna dobiegła końca.
Obecnie ghule SS - po rozmrożeniu - planują pożreć wszystkich w zasięgu wzroku. Grupa studentów medycyny na wakacjach musi pokonać mięsożernych faszystów, używając dowolnej broni i narzędzi, jakie tylko znajdą w swojej odległej chatce.
Labirynt Pana (2006)
Labirynt Pana to baśń o obłąkanych, napisana i wyreżyserowana przez Guillermo del Toro. Wydarzenia rozgrywają się w 1944 roku, pięć lat po traumatycznej wojnie domowej w Hiszpanii, która doprowadziła do przejęcia kontroli nad krajem przez autokratyczny reżim Francisco Franco.
POWIĄZANE: Labirynt Pana Guillermo Del Toro: 10 najbardziej pamiętnych cytatów
Młoda Hiszpanka o imieniu Ofelia spędza całe dnie zwiedzając teren swojego nowego domu, gdzie natrafia na labirynt, którego monitoruje duży faun. Faun, najwyraźniej mający reprezentować greckie bóstwo Pan, zaprasza Ofelię w głąb labiryntu – gdzie czeka na nią świat potworów, mitów i niemożliwych zadań.
Trzecia część nocy (1971)
Akcja tego mało znanego polskiego horroru rozgrywa się podczas hitlerowskiej okupacji Polski podczas II wojny światowej. Trzecia część nocy koncentruje się wokół mężczyzny o imieniu Michael, którego życie staje się fantasmagoryczną katastrofą po zamordowaniu jego rodziny przez SS.
Michael wpada w stan dysocjacji, w którym jest zdezorientowany każdym aspektem swojego życia na jawie. Reżyser Andrzej Żuławski, znany z lat 81 Posiadanie z Samem Neillem w roli głównej jest odpowiedzialny za ten emocjonalnie sugestywny film.
Żołnierze statku kosmicznego (1997)
Satyra science-fiction Paula Verhoevena to w istocie film o potworach. Żołnierze statku kosmicznego Caspar Van Dien wciela się w mobilnego oficera piechoty z dalekiej przyszłości, gdzie ludzie toczą śmiertelną międzygwiezdną wojnę przeciwko gatunkowi obcych pajęczaków.
POWIĄZANE: Paul Verhoeven: 10 najlepszych filmów według IMDb
Dochodzi do rzezi i przemocy w kosmosie, a Rico, grany przez Van Diena, dowiaduje się wiele o działaniach wojennych w czasie wojny. Mimo że w momencie wydania został krytycznie wykolejony, Żołnierze statku kosmicznego od chwili premiery stał się kultowym klasykiem – znanym z ostrej krytyki totalitaryzmu.
Władca (2018)
Pan, władca to rewizjonistyczny film o II wojnie światowej, którego akcja rozgrywa się w przededniu D-Day we Francji. Grupa spadochroniarzy z misją zniszczenia niemieckiej wieży radiowej wpada za linie wroga, gdy ich samolot zostaje zestrzelony.
Na miejscu ocaleni szybko zdają sobie sprawę, że naziści przeprowadzali eksperymenty na miejscowych, opracowując serum przywracające życie zmarłym. Wyprodukowany przez J.J. Abramsa, Pan, władca to totalna gore-festiwal, który zawiera wystarczającą ilość treści, gwiazdorską grę aktorską i komentarz społeczny, aby usprawiedliwić cały rozlew krwi.
Drapieżnik (1987)
Najlepszy film akcji przeplatany momentami intensywnego horroru science-fiction, Drapieżnik sukces kasowy zaowocował znaczącą franczyzą. Drapieżnik koncentruje się wokół elitarnych sił paramilitarnych wynajętych do ratowania zakładników w Ameryce Środkowej.
Wędrując przez dżunglę, żołnierze stają się celem tajemniczego, wysoko wykwalifikowanego kosmity, który wtapia się w tło. Arnold Schwarzenegger i Carl Weathers wzmacniają Drapieżnik ma podtekst „strzelania do celu”, podczas gdy tytułowe stworzenie – zaprojektowane przez Stana Winstona – podkreśla miłość ludzkości do polowania jako „sportu”.
W cieniu (2016)
Akcja tego wciągającego i politycznego horroru z Bliskiego Wschodu rozgrywa się w Teheranie w Iranie z lat 80. XX wieku, gdzie zamachy bombowe są na porządku dziennym w wyniku wojny iracko-irańskiej. Kiedy rakieta trafia w jej budynek mieszkalny, Shideh przekonuje się, że duch zwany dżinem próbuje opętać jej córkę.
Trwający nadprzyrodzony konflikt, z którym Shideh radzi sobie w domu, staje się metaforą wszystkich niepokojów społecznych, które wstrząsają jej rodzinnym krajem. Pod Cieniem . Narges Rashidi daje wstrząsającą rolę Shideh, której gra aktorska sprawia, że horror wokół jej bohaterki wydaje się wyjątkowo proroczy.
DALEJ: 10 najlepszych filmów wojennych XXI wieku (wg IMDb)