Po dziesięcioleciach produkcji Phil Tippett's Dobre jedzenie wydał wreszcie na Shudder, niesamowitą publiczność dzięki animacji poklatkowej i założeniu kreatywnym. Tippett nie jest obcy efektom animowanym, podobnie jak wielu innym reżyserom, którzy stworzyli filmy poklatkowe o mrocznym, niesamowitym tonie .
Podgatunek ten widział komedie, romanse i dramaty, ale wszystkie są połączone długim procesem przechwytywania obrazu. Od działań przyjaznych rodzinie po dojrzałe i złożone wycieczki — istnieje kilka filmów, które doskonale pasują do wyjątkowego horroru, jakim jest Dobre jedzenie .
James i gigantyczna brzoskwinia (1996)
James i ogromna brzoskwinia był drugim filmem poklatkowym Henry'ego Selicka po sukcesie Koszmar przed świętami w 1993 roku. Oparty na ukochanej powieści Roalda Dahla, film opowiada o młodym chłopcu imieniem James, który wyrusza na gigantyczną brzoskwinię do Nowego Jorku, wspomagany przez mnóstwo gadających, gigantycznych robaków.
Powiązane: 10 najdziwniejszych filmów animowanych z lat 90
Podczas gdy docelową publicznością filmu są przede wszystkim rodziny (w przeciwieństwie do Dobre jedzenie ), w tym filmie jest wiele sekwencji, które wymagają czasu, aby zaszczepić strach, na przykład James mający koszmar i ścigany przez wypaczone karykatury jego złych ciotek. Twórczość Selicka i Tippetta łączy w sobie grozę i beztroski urok James i ogromna brzoskwinia idealne połączenie.
Spożywanie duchów (2012)
Spożywanie duchów to jeden z nielicznych filmów autobiograficznych z podgatunku poklatkowego, splatający historię trzech różnych bohaterów doświadczających podobnych trudności. W całym filmie każda narracja zaczyna się przeplatać i tworzy szersze studium zbiorowej winy i smutku.
Tak jak Dobre jedzenie , Spożywanie duchów zawiera wyczuwalne poczucie smutku, a także tematyczną ciemność. Pomaga to obu filmom stworzyć uderzające, groteskowe obrazy i sprawia, że emocje każdej sceny są niezwykle silne.
Wyspa psów (2018)
Wyspa psów ukazał się dziewięć lat po Wesie Andersonie Fantastyczny Pan Lis , co uczyniło go jednym z najwybitniejszych reżyserów animacji poklatkowej tego pokolenia. Akcja filmu rozgrywa się na dystopijnej wyspie, gdzie gadające, poddane kwarantannie psy przemierzają pustkowia i znajdują młodego chłopca szukającego zaginionego psa.
Powiązany: Filmografia Wesa Andersona Ranking, według Letterboxd
Tak jak Dobre jedzenie , akcja filmu rozgrywa się w opuszczonej scenerii, której jedynymi mieszkańcami nie są ludzie. Wyizolowana estetyka nadaje każdemu filmowi niepowtarzalny charakter i jednocześnie Wyspa psów jest co prawda bardziej zabawny, podziela równie mroczne poczucie humoru napędzane złośliwą obsadą, w skład której wchodzą Bryan Cranston i Bill Murray.
Gnijąca panna młoda Tima Burtona (2005)
Gnijąca panna młoda Tima Burtona to hołd złożony makabrycznym i gotyckim filmom XX wieku, takim jak m.in Drakula I Gabinet dr Caligari . Burton współpracował ze współreżyserem Mikiem Johnsonem, aby opowiedzieć historię młodego mężczyzny o imieniu Victor, który nieświadomie wskrzesza zwłoki podczas recytowania przysięgi małżeńskiej.
Film jest przesiąknięty ciemnymi kolorami podobnymi do Dobre jedzenie , z czarną paletą kolorów i niełatwą wizualnie prezentacją. Ponieważ Tim Burton nakręcił swój film z myślą o młodszej publiczności, zabawne piosenki i tańce równoważą niepokojące założenie, podczas gdy Mad God nie ma muzycznego akcentu.
Piekło i powrót (2015)
Chociaż Piekło i powrót zrobił bardzo mały ślad w kasie podczas swojej pierwszej premiery w 2015 roku, gościł gwiazdorską obsadę, w tym Susan Sarandon, Milę Kunis i Boba Odenkirka. Rozgrywająca się w tytułowym piekle historia opowiada o dwóch karnawałowych robotnikach, którzy przypadkowo przywołują portal do piekła i muszą uciec przed czyhającymi na nich demonami.
Najbardziej podobny aspekt Dobre jedzenie I Piekło i powrót można przypisać projektowi stworzenia, podczas gdy oba podstawowe ustawienia są wypełnione złymi potworami. Podczas gdy ten film wykorzystuje demoniczne postacie w scenach komediowych, Dobre jedzenie jest alternatywnie znacznie poważniejszą propozycją, w której nie ma humoru.
Koszmar przed Bożym Narodzeniem (1993)
Koszmar przed świętami to prawdopodobnie najpopularniejszy i najsłynniejszy film poklatkowy, jaki kiedykolwiek został wydany, zawierający ikony horroru, takie jak Jack Skellington, Sally i Oogie Boogie. Romantyczny dramat, musical i horror w jednym, ten nominowany do Oscara film opowiada historię szkieletu o imieniu Jack, który próbuje uwolnić się od norm społecznych i rozpocząć życie w Christmas Town.
Powiązane: 10 sposobów, w jakie Sally jest najlepszą bohaterką Tima Burtona
Co ciekawe, Dobre jedzenie rozpoczął proces produkcji wcześniej Koszmar przed świętami nawet wydany, ale oba filmy można porównać pod względem zaangażowania w tworzenie oryginalnych światów fantasy, bogatych w pomysły i złożoną strukturę. W równym stopniu kapryśne, jak i przerażające, te dwa filmy przekraczają granice tego, co jest możliwe w gatunku animacji poklatkowej.
Wilczy dom (2018)
Wilczy Dom to zagraniczny film poklatkowy z Chile, wyreżyserowany przez chilijskich reżyserów Cristobala Leóna i Joaquína Cociñę. Historia obraca się wokół młodej kobiety imieniem María, która po ucieczce przed grupą religijnych ekstremistów trafia do domu, który zaczyna się zmieniać w tajemniczy, groźny sposób.
Tak jak Dobre jedzenie, Wilczy Dom to film pełen sekwencji łączących horror z surrealistyczną, oniryczną oprawą wizualną. Ten film ma bardziej ugruntowane podejście, opierając się na prawdziwej scenerii, Colonia Dignidad, która była terytorium okupowanym przez nazistów podczas II wojny światowej. Podczas gdy film zawiera ważne przesłanie wspierające wolność i wolną wolę, Tippett przyjmuje eskapistyczne podejście do materiału Dobre jedzenie .
Koralina (2009)
Koralina to trzeci film poklatkowy w reżyserii Henry'ego Selicka, oparty na powieści fantasy Neila Gaimana. Koralina czerpie inspirację z Duchowy wyjazd I Alicja w Krainie Czarów , tkając historię młodej dziewczyny o imieniu Koralina, która wyrusza na przygodę do innego wymiaru, który przedstawia jej wersje jej rodziców, które mają guziki zamiast oczu.
Koralina I Dobre jedzenie oba mają wspólny temat zła czającego się pod powierzchnią. W Koralina , pojęcie to jest traktowane metaforycznie, a jej alternatywni rodzice okazują się być ciemniejszymi reprezentacjami prawdziwej rodziny Koraliny. W Dobre jedzenie, potwory dosłownie panują pod powierzchnią światła i nie posiadają niuansów postaci Selicka.
Frankenweenie (2012)
Najnowszy film poklatkowy Tima Burtona łączy szanowaną opowieść Mary Shelley o Frankensteinie z krótkometrażowym filmem aktorskim, który wyreżyserował w 1984 roku pod tym samym tytułem. Frankenweenie opowiada historię Victora i jego ukochanego psa Sparky'ego, który zostaje wskrzeszony po tym, jak zginął w wypadku samochodowym.
Frankenweenie nawiązuje do cech stworzeń z lat 30. XX wieku, nakręconych w czerni i bieli i nawiązujących do uniwersalnych potworów, takich jak Oblubienica Frankensteina i Igor. Stworzenia z Dobre jedzenie również przypominają klasyczne potwory, z podobnymi cechami nagłej przemocy i piskliwego hałasu.
Fantastyczna planeta (1973)
Wycinana animacja poklatkowa to wyjątkowa forma animacji, w której do stworzenia iluzji ruchu używa się papieru, a nie plastikowych lub glinianych modeli postaci. Technika ta została zastosowana m.in Fantastyczna planeta , eksperymentalny projekt francuskiego reżysera René Laloux. Fabuła jest luźna, ale wydaje się, że skupia się na grupie niebieskich stworzeń zwanych Traagami, które zostają uwikłane w napiętą relację z Omami, podobnymi do ludzi stworzeniami, które Traagowie trzymają jako zwierzęta domowe.
Fantastyczna planeta i Szalony Bóg są na swój sposób filmami eksperymentalnymi, zastępując pewne oczekiwania co do struktury fabuły, dialogów i rozwoju postaci. „Struktury trzech aktów” (stosowanej obecnie w wielu filmach) nigdzie nie można znaleźć w Szalonym Bogu czy Fantastycznej planecie, zanurzając widzów w świecie zamiast linearnej narracji.
Dalej: 10 najstraszniejszych filmów animowanych poklatkowych