Pierwszy pełnoprawny spaghetti western Quentina Tarantino, Django Unchained, jest pełen hołdów dla klasyków gatunku, takich jak Navajo Joe i trylogia Dollars.
Twórczość filmowa Quentina Tarantino zawsze pozostawała pod silnym wpływem gatunku spaghetti western, zwłaszcza twórczości Sergio Leone i Sergio Corbucciego. Sekwencja obcinania uszu w Rezerwowe Psy to ukłon w stronę oryginału Corbucciego Django W filmie zapierające dech w piersiach szerokie ujęcia Panny Młodej na pustyni przywołują wspomnienia Leone Pewnego razu na Zachodzie , a filmografia Tarantino przedstawia więcej starć zbrojnych, niż Człowiek bez imienia byłby w stanie wytrząsnąć ze skarbca konfederackiego złota.
Ale Tarantino nie nakręcił własnego pełnowymiarowego spaghetti westernu, dopóki w swoim siódmym filmie reżyserskim nie zajął się okropną historią niewolnictwa w Ameryce. Django bez łańcuchów . Django bez łańcuchów szybko stał się najbardziej dochodowym filmem Tarantino i ożywił zainteresowanie opinii publicznej klasyką spaghetti westernu.
Django (1966)
Tarantino zapożyczył z wielu klasyków spaghetti westernu Django bez łańcuchów , ale najbardziej oczywistym hołdem jest hołd złożony Sergio Corbucciemu Django . Scenarzysta i reżyser zaczerpnął imię swojego bohatera i jego ponurą, brutalną wizję amerykańskiej granicy z przełomowego arcydzieła Corbucciego z 1966 roku.
Jeden z wczesnych spaghetti westernów, który był pionierem tego podgatunku, Django W tej roli Franco Nero wciela się w łowcę nagród, który pragnie pomścić miłość swojego życia. Jak tego Uwolniony wariant, oryginał Django to słodko-gorzka historia miłosna w przesiąkniętym krwią westernie.
Za kilka dolarów więcej (1965)
Środkowy rozdział Sergio Leone Dolary trylogia, Za kilka dolarów więcej , przedstawia dwóch łowców nagród łączących siły, by stawić czoła wspólnemu wrogowi z grupą tak dużą, że żaden z nich nie byłby w stanie poradzić sobie z tym zadaniem sam.
Człowiek bez imienia Clinta Eastwooda niechętnie łączący siły z pułkownikiem Douglasem Mortimerem Lee Van Cleefa ma podobieństwa z Django i doktorem Schultzem łączącymi siły, aby zinfiltrować Candyland.
Najemnik (1968)
Kolejny film Corbucciego, w którym nawiązał Tarantino Django bez łańcuchów jest rok 1968 Najemnik , kolejny pojazd Franco Nero. W Najemnik łowca nagród łączy siły z chłopem, który stał się rewolucjonistą, aby stawić czoła całej armii meksykańskiej.
Wywrotowy, obozowy złoczyńca Jacka Palance’a – a zwłaszcza scena jego śmierci z przesiąkniętym krwią kieszonkowym – wpłynęła na powstanie sadystycznego łowcy niewolników Leonarda DiCaprio, Calvina Candiego w filmie Django bez łańcuchów .
Dzień gniewu (1967)
Motyw przewodni Riza Ortolani z zachwycająco brutalnego spaghetti westernu Dzień Gniewu odtwarza montaż treningowy Django na śniegu w środkowym akcie Django bez łańcuchów .
Ten klejnot w hełmie Tonino Valerii w podobny sposób opowiada historię osławionego rewolwerowca, który bierze ucznia pod swoje skrzydła i pozwala, by zwyciężyła jego mściwa wściekłość. Frank Talby Lee Van Cleefa jest znacznie bardziej sadystyczny i bezwzględny niż Doktor Schultz Christopha Waltza.
Za garść dolarów (1964)
Sergio Leone Za garść dolarów , pierwszy z trzech bezbłędnych wpisów w Dolary trylogia, był jednym z pierwszych spaghetti westernów, a także jednym z najbardziej wpływowych filmów, jakie kiedykolwiek powstały.
To niezbyt luźny, niemal natychmiastowy remake przełomowego filmu o samurajach Akiry Kurosawy Jojimbo , ponownie kontekstualizowany w bezprawnym zachodnim mieście. Postać Clinta Eastwooda „Człowiek bez imienia” to kwintesencja spaghetti-zachodniego antybohatera, który zainspirował koncepcję każdej postaci, od Boby Fetta, przez Mandalorianina, aż po Django Freemana.
Wielka cisza (1968)
Lata 1968 Wielka Cisza to kolejny klejnot Corbucci, który wywarł wpływ Django bez łańcuchów . Niemy rewolwerowiec mierzy się z bandą zabójców nagród, którzy chcą zniszczyć całe miasto. Wielka Cisza kończy się jednym z najbardziej niepokojąco mrocznych zakończeń w historii gatunku.
Ponura historia pięknie komponuje się z nietypowo śnieżną scenerią. Według artykułu, dla którego pisał Tarantino New York Timesa , Wielka Cisza zainspirował podobną sekwencję na śniegu Django bez łańcuchów :[ Wielka Cisza ] akcja rozgrywa się na śniegu — bardzo podobała mi się akcja na śniegu, Django bez łańcuchów ma dużą część śniegu w środku filmu.
Nienawistna ósemka (2015)
Po tym jak po raz pierwszy zetknął się z westernem Django bez łańcuchów , Tarantino powrócił do tej studni w swoim następnym filmie. Nienawistna Ósemka to coś najbardziej przypominającego kryminał Tarantino, w którym grupa nikczemnych nieznajomych wpada razem do sklepu pasmanteryjnego pewnej pamiętnej nocy.
Choć czerpie z innych gatunków, takich jak pierwszy western Tarantino, Nienawistna Ósemka ma całą makabryczną przemoc, wspaniałe zdjęcia krajobrazowe i moralnie dwuznacznych antybohaterów klasycznego spaghetti westernu.
Śmierć na koniu (1967)
W Śmierć na koniu , młody człowiek szuka zemsty za morderstwo swojej rodziny, którego zmuszony był być świadkiem jako mały chłopiec. W początkowych scenach ten chłopiec spędza dzieciństwo, ucząc się strzelać, a następnie wyrusza na poszukiwanie odpowiedzialnych za to złoczyńców, aby móc ich zabijać jednego po drugim.
Ikona spaghetti westernu, Lee Van Cleef, gra rewolwerowca, który bierze dzieciaka pod swoje skrzydła. Śmierć na koniu prowadzi do szokującego zwrotu akcji, który podnosi stawkę zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych konfliktów w historii.
Dobry, zły i brzydki (1966)
Trzeci i ostatni wpis w Dolary trylogia, Dobry, zły i brzydki , to jeden z niewielu spaghetti westernów, który spotkał się z pochwałami i uznaniem ze strony filmoznawców, którzy zwykle patrzą z góry na pełne przemocy filmy pełne akcji.
Tak jak Django bez łańcuchów , Dobry, zły i brzydki sprawdza się zarówno jako wielki, operowy, głęboko kinowy zachodni epos, jak i samoświadoma satyra na swój własny, wytarty gatunek.
Navajo Joe (1966)
Kolejne arcydzieło Corbucciego, Navajo Joe , miał jeden z największych wpływów Django bez łańcuchów historyczne fantazje zemsty. Navajo Joe , tak jak Django bez łańcuchów , wykorzystuje brutalną, kinową piaskownicę zachodniego gatunku, aby poruszyć brzydką historię napięć rasowych w Ameryce.
Wojownik indiański, jedyny ocalały z masakry swojego plemienia, szuka zemsty na odpowiedzialnych za to złych, uzbrojonych w broń białych ludziach. Obsadzenie białego Burta Reynoldsa w roli tytułowej było błędem, ale przesłanie pozostaje aktualne.
DALEJ: 10 klasycznych filmów, o których mowa w Django Unchained