Mel Brooks nosił wiele czapek podczas swojej bogatej kariery w Hollywood, ponieważ legendarny komik jest znany ze swojej pracy jako reżyser, producent i scenarzysta. Wiele najlepszych filmów Brooksa to parodie, które były u szczytu popularności, gdy reżyser szukał komediowego rytmu w Hollywood.
Powiązane: Przekształcenie młodego Frankensteina, jeśli zostało zrobione dzisiaj
Z Młody Frankenstein Do Płonące siodła , Filmy Brooksa pozwoliły mu zostać mistrzem satyry i pomogły mu zostać zwycięzcą EGOT. Od lat 60. reżyser wyreżyserował 11 filmów, ale które z nich są najlepsze z najlepszych? A jaki film ma tytuł ulubieńca fanów na Rotten Tomatoes?
Dracula: Dead and Love It (1995) - 49%
Brooks napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował 1995-tych Dracula: Dead and Love It . Fałsz na wielu Drakula filmów wywodzących się z powieści Brama Strokera, to gotycka komedia-horror, w której występuje post- Samolot! I Naga broń Lesliego Nielsena.
Dracula: Dead and Love It to ostatni film wyreżyserowany przez Brooksa i jeden z ostatnich, których współautorem był komik. Krytyczna reakcja na film była w większości negatywna, ale widzowie są nieco bardziej wyrozumiali dla braku zwykłego ostrego humoru Brooksa w filmie o wampirach.
Dwanaście krzeseł (1970) - 63%
Adaptacja rosyjskiej powieści pod tym samym tytułem z 1928 r. Dwanaście krzeseł był hitem wśród krytyków. Po rewolucji bolszewickiej były szlachcic, bezdomny żebrak i miejscowy ksiądz wracają do Moskwy, aby znaleźć klejnoty zaszyte w poduszce jednego z dwunastu rodzinnych krzeseł w jadalni.
W rolach głównych Ron Moody jako arystokratyczny Vorobyaninov, Frank Langella jako oszust Bender i Dom DeLuise jako ojciec Fiodor, Dwanaście krzeseł bada chciwość i jest postrzegany jako jeden z najlepszych filmów Brooksa. Jednak satyra nie spodobała się publiczności tak, jak późniejsza praca Brooksa.
Wysoki niepokój (1977) - 67%
Silny niepokój to przezabawne spojrzenie na filmografię Alfreda Hitchcocka, a konkretnie na thriller psychologiczny Zawrót głowy . Film jest pierwszym osiągnięciem produkcyjnym Brooksa i przedstawia jego pierwszą główną rolę przemawiającą. Wciela się w dr Richarda Thorndyke'a, nowego szefa „Psycho-neurotycznego Instytutu dla bardzo, bardzo nerwowych”, który musi stawić czoła swojemu lękowi wysokości, aby uratować swoich pacjentów przed intrygującym personelem instytutu.
Powiązane: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) komedii z lat 70
Silny niepokój zawiera wspaniałe występy Madeline Kahn, Harveya Kormana i Clorisa Leachmana, trzech najbardziej stałych współpracowników Brooksa. Uwielbiająca BSDM pielęgniarka Leachmana, Charlotte Diesel, jest punktem kulminacyjnym, a scena kolacji w filmie to jeden z najzabawniejszych momentów w filmografii Brooksa.
Niemy film (1976) - 72%
Brooks ma swoją pierwszą główną rolę w 1976 roku Film niemy i, jak sugeruje tytuł, nie mówi. Brooks gra Mela Funna, wyczerpanego reżysera, który potrzebuje inspiracji i jedną z najlepszych postaci, jakie Brooks gra we własnych filmach. Dom DeLuise i Marty Feldman z czołowego tria filmowego, którzy wpadają na pomysł nakręcenia pierwszego niemego filmu od 40 lat.
Slapstickowej komedii towarzyszy świetna muzyka i efekty dźwiękowe, dzięki czemu można poczuć się jak na odwrót Śpiewać w deszczu . W rolach głównych legend Hollywood, takich jak Sid Caesar, Burt Reynolds, James Caan, Paul Newman, Liza Minnelli i nagrodzona Oscarem żona Brooksa, Anne Bancroft, Film niemy może być najbardziej gwiazdorskim filmem Brooksa.
Robin Hood: Faceci w rajtuzach (1993) – 81%
Przygody Robin Hooda od ponad wieku inspirują i intrygują filmowców. Komedia przygodowa Brooksa zawiera post- Oblubienica księżniczki Cary Elwes jako legendarny bandyta i kontrowersyjny komik Dave Chappelle debiutuje w filmie jako Ahchoo. Robin Hood: Faceci w rajtuzach konsekwentnie odwołuje się do wcześniejszych filmów o bohaterskiej postaci, a mianowicie Robin Hood: Książę złodziei, Przygody Robina Kaptur i Disneya Robin Hooda.
Zabawna igraszka i kilka świetnych żartów, Robin Hood: Faceci w rajtuzach był większym hitem wśród fanów Brooksa niż wśród krytyków filmowych. Ale średniowieczny film przygodowy nadal cieszy się kultem, po prawie 30 latach od jego premiery, a Brooks i Elwes mają jedną z bardziej zabawnych charakterystyk legendarnego bohatera ludowego.
Historia świata: część I (1981) - 81%
Wraz z kontynuacją serialu w reżyserii Brooksa nadchodzi do Hulu, komediowej antologii Historia świata: część I udowodnił swoją wytrzymałość jako klasyk po 40 latach. W przeciwieństwie do wielu innych filmów reżysera, Historia świata: część I parodiował najważniejsze wydarzenia w historii ludzkości zamiast klasycznych filmów lub gatunków.
Powiązane: 5 ponadczasowych komedii (i 5, które stały się mniej istotne)
Brooks zajmuje się wszystkim, od epoki kamienia, przez hiszpańską inkwizycję, po rewolucję francuską Historia świata: część I . I chociaż krytycy na Rotten Tomatoes uważają, że filmowi trochę brakuje, fani uwielbiają filmową eksplorację różnych okresów i fantastyczne numery muzyczne.
Kosmiczne kule (1987) - 83%
Zanim Gwiezdne Wojny fani mieli prequele i kontynuacje, mieli Kosmiczne kule , ukochana parodia kosmicznej opery. Kosmiczne kule jest jednym z najbardziej cytowanych filmów Brooksa i ma kilka świetnych występów Billa Pullmana, Ricka Moranisa, Daphne Zunigi, Johna Candy i samego Brooksa.
Historia opowiada o kosmicznym najemniku Lone Starrze i jego towarzyszu „mawg”, Barfie, którzy próbują uratować księżniczkę Vespę przed nikczemnym Mrocznym Hełmem. Brooks uderza swoim w sedno Gwiezdne Wojny parodia, a postacie są kluczem do tego sukcesu. Moranis ma wystarczająco dużo zabawnych jednolinijek, aby Dark Helmet był przezabawnym równym Darthowi Vaderowi Jamesa Earla Jonesa.
Producenci (1967) - 85%
W 1967 roku Brooks zadebiutował jako reżyser filmu fabularnego Producenci , czarna komedia skupiająca się na producencie z Broadwayu i jego księgowym, którzy wystawiają najgorszy musical, jaki mogą, w ramach oszustwa, aby zarobić więcej pieniędzy na flopie. Para ostatecznie decyduje się wesprzeć musical o Adolfie Hitlerze, napisany przez ekscentrycznego byłego nazistę, ale staje się on hitem i rujnuje ich plan.
Zero Mostel występuje jako Max Bialystock, jeden z tytułowych producentów, a Gene Wilder gra księgowego Leo Blooma. Brooks otrzymał swoją jedyną nagrodę Akademii za Producenci , wygrywając w kategorii Najlepszy Scenariusz Oryginalny. Film jest pierwszą z trzech współpracy reżysera z Wilderem, który otrzymał nominację do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. Brooks zdobył później nagrodę Tony za muzyczną adaptację filmu z 2001 roku.
Płonące siodła (1974) - 91%
oda Brooksa do westernu, Płonące siodła przyniósł reżyserowi nominację do Oscara za najlepszą piosenkę oryginalną. Wraz ze swoimi współautorami, w tym nieżyjącym już Richardem Pryorem, Brooks używał Płonące siodła jako środek do dekonstrukcji i oceny rasizmu często spotykanego w zachodnim gatunku.
Powiązane: Dlaczego Blazing Saddles to najlepsza parodia Mela Brooksa (i dlaczego młody Frankenstein jest drugi)
Cleavon Little gra Barta, czarnoskórego pracownika kolei, który został mianowany szeryfem Rock Ridge przez nieuczciwego prokuratora generalnego Hedleya Lamarra, diabelskiego Harveya Kormana. Bart zaprzyjaźnia się z Jimem, rewolwerowcem alkoholikiem granym przez Gene'a Wildera, i sprawia, że uwodzicielska Lili Von Shtupp grana przez Madeline Kahn zakochuje się w nim. Płonące siodła to nie tylko jeden z najlepszych filmów Brooksa, ale także jedna z najlepszych komedii wszechczasów.
Młody Frankenstein (1974) - 92%
Według fanów i krytyków kultowy klasyk horroru komediowego Młody Frankenstein stawia na Ritza aż nadto, by stać się najlepszym filmem Brooksa. Czarno-biały film, doskonale wykonana parodia filmów Universal Monster i klasycznej opowieści Mary Shelley, jest wypełniony po brzegi cytatami, przezabawnymi momentami i najlepszymi występami w karierze niektórych legend komedii.
W rolach głównych często współpracujący z reżyserem Gene Wilder, Madeline Kahn, Marty Feldman i Cloris Leachman, Młody Frankenstein Również wprowadza Teri Garr i Petera Boyle'a w szaleństwo, które Brooks często tworzy na ekranie. Wilder gra doktora Fredericka Frankensteina, potomka niesławnego Victora Frankensteina, który bezskutecznie próbuje uniknąć pójścia tą samą ścieżką, co jego dziadek. Za ten film Wilder i Brooks otrzymali nominację do Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany.
DALEJ: 10 najlepszych cytatów młodego Frankensteina