Niektóre z najlepszych horrorów z lat czterdziestych wyszły z RKO i zostały wyprodukowane przez Vala Lewtona. Był znany z tego, że pozwalał widzowi wyobrazić sobie własne okropności, zamiast być wyraźnym, trzymając wszystko w cieniu.
POWIĄZANY: 10 uniwersalnych filmów o potworach, które idealnie przeprojektowały
Uniwersalne potwory wciąż się włóczyły, a Wilkołak został dodany do obsady w 1941 roku, ale serialowi zaczynały brakować pomysłów i stawały się nieco przestarzałe. W tamtym czasie na świecie mogło być zbyt wiele okropności, by potwory mogły za nimi nadążyć.
Wilkołak (1941)
W Wilkołak , Lawrence Talbot wrócił do rodzinnego domu w Walii, aby po latach ponownie połączyć się z rodziną. Kiedy osiedla się i zakochuje w młodej kobiecie, nocą zostaje zaatakowany przez wilka. Wkrótce odkrywa, że został zaatakowany nie przez wilka, ale przez wilkołaka. Tej nocy przemienia się w Wilkołaka i jest teraz przeklęty na całe życie.
To jeden z najbardziej klimatycznych horrorów Universalu, pełen mgły i wycia wilków. Lon Chaney Jr., syn legendy kina niemego, występuje jako Talbot/Wolf Man, rola, która uczyniła go gwiazdą. Bela Lugosi, prawdopodobnie najlepszy Dracula, gra cygańskiego wróżbitę, który przemienił się w wilka i gryzie Talbota. Claude Raines gra starszego Talbota ze swoim zwykłym talentem i stylem. To prawdziwy klasyk horroru.
Abbott i Costello spotykają Frankensteina (1948)
Bud i Lou to dwaj handlowcy, Chic i Wilber, których zadaniem jest dostarczenie dwóch bardzo dużych skrzyń wielkości człowieka na nową wystawę horrorów. Okazuje się, że zawierają potwora Draculi i Frankensteinów. Dracula ucieka, planując umieścić nowszy mózg Wilbera w potworze, aby w pełni go ożywić. Larry Talbot przybywa, aby ich ostrzec, ale zanim to zrobi, przemienia się w Wilkołaka.
POWIĄZANY: 10 innych uniwersalnych potworów, które powinny zostać ponownie uruchomione z horroru
Potwory znów są razem, a Lugosi powraca jako Dracula po raz pierwszy od oryginalnego filmu z 1931 roku. To jeden z najlepszych ww Uniwersalna seria filmów o potworach i wszystko w nim działa. Potwory są traktowane z szacunkiem, a nie jako żarty, komedia jest przezabawna, a wzajemne oddziaływanie między Budem, Lou i stworzeniami jest zarówno przerażające, jak i zabawne. To zapoczątkowało serię komedii grozy, w których Bud i Lou „spotykali” jeszcze więcej potworów.
Wyspa umarłych (1945)
Kilku ludzi zostaje uwięzionych na greckiej wyspie podczas wojny 1912 roku, poddanych kwarantannie z powodu zarazy. Generał armii przejmuje dowodzenie nad grupą, ale członkowie w tajemniczy sposób wymierają. Stara wieśniaczka upiera się, że ktoś w grupie jest demonem zwanym Vorvolaka.
Wyspa Umarłych opowiada o niesamowitej atmosferze wyspy i napięciu w uwięzionej tam grupie. Karloff dobrze gra jako generał, starając się logicznie podejść do sytuacji i zachować spokój grupy, ponieważ ludzie wokół nich umierają.
Klątwa ludzi kotów (1944)
Bohaterka pierwszego filmu zmarła na końcu, ale powraca jako duch, który zaprzyjaźnia się z Amy, córką jej byłego męża i jego nowej żony. Dziewczyna zaprzyjaźnia się także z Julią Farren, starzejącą się i prawie zapomnianą aktorką z Broadwayu, która jest odseparowana od własnej córki.
POWIĄZANY: 10 sposobów, w jakie Wilkołak Benicio Del Toro jest niedoceniany
Jest to kontynuacja 1942 roku Ludzie kotów z RKO, wyprodukowany przez Val Lewton pod kierunkiem Roberta Wise'a. Ten film jest w większości niezwiązany z poprzednim filmem i ma mniej wspólnego z prawdziwym horrorem niż z samotnością i przeszłością. Ann Carter jako mała dziewczynka Amy jest całkiem niezła, a film jest ogólnie dobrze zagrany, co czyni go godnym wpisem dla każdego, kto szuka najlepszego horroru dekady.
Ludzie-koty (1942)
Serbka Irena Dubrovna przyjeżdża do Nowego Jorku i zakochuje się w Oliverze Reedzie. Pobierają się, mimo że ona ma zastrzeżenia. Wierzy, że jest potomkiem złej kobiety, która podczas podniecenia seksualnego zamieniła się w panterę i zabiła swojego kochanka. Boi się intymności i tego, że zabije męża.
To film z zaskakującym podtekstem seksualnym jak na rok 1943. W filmach Vala Lewtona widz zwykle nie widzi prawdziwego potwora, więc nikt nie biega w kostiumie kota. Horror w Ludzie kotów jest bardziej psychologiczny, z przerażeniem trzymanym w cieniu i niewyraźnym. W filmie panuje oczekiwany niepokój, a horrory zawsze są poza ekranem.
Portret Doriana Graya (1945)
Dorian Gray to piękny młody człowiek, bardzo chwalony za swój wygląd i czystość. Podczas malowania swojego portretu spotyka nieudacznika, Lorda Henry'ego Wottona. Lord Henryk korumpuje Doriana, mówiąc mu, by szukał w życiu tylko przyjemności. Poddając się korupcji, Dorian stwierdza, że ludzie wokół niego się starzeją, ale nigdy tego nie robi, zachowując młodość. Powoli zdaje sobie sprawę, że jego portret przybrał całą obrzydliwość, jaką stało się jego życie i że stracił duszę.
Portret Doriana Graya to klasyczna opowieść Oscara Wilde'a o zepsuciu młodego człowieka i okrutnych następstwach, jakie pozostawia po sobie. George Sanders jest tutaj świetny, grając jeszcze wyraźniejszą wersją swojego zwykłego cada. Angela Lansbury gra żonę Doriana, którą doprowadza do odebrania sobie życia, a jej rola rozdziera serce. To drugi film Hurda Hatfielda, który jest bardzo dobry i staje się coraz lepszy, gdy staje się zły.
Siódma ofiara (1943)
Mary Gibson jest zmuszona opuścić szkołę, gdy znika jej siostra. Podróżując do Nowego Jorku, aby jej szukać, odkrywa, że jej siostra była zaangażowana w satanistyczny kult, który teraz ściga siostrę za ujawnienie ich.
To ponury thriller z zaskakującym satanistycznym zacięciem jak na film z lat 40. Siódma ofiara jest bardziej filmem noir niż prawdziwym horrorem i ma atmosferę, która jest bardzo przerażająca. Przedstawiony tutaj kult jest jeszcze bardziej niepokojący, ponieważ wydają się spokojne i rozsądne. Widz i główny bohater dopiero powoli orientują się, co się dzieje, a potem jest już za późno.
Martwa noc (1945)
Śmierć nocy skupia się wokół grupy gości zaproszonych do angielskiego dworu. Architekt został tam poproszony o przyjrzenie się proponowanym remontom, ale wydaje się, że zna wszystkich gości we dworze, mimo że nigdy się nie spotkali, i może też przewidzieć, co będzie dalej. Każdy z gości opowiada historię o nadprzyrodzonym horrorze.
Poniżej znajduje się pięć przerażających opowieści opowiedzianych przez gości, w tym najsłynniejsza, „Manekin brzuchomówcy”. W filmie występuje Michael Redgrave jako brzuchomówca przekonany, że jego manekin może naprawdę żyć. Ostateczne ujawnienie koszmaru architekta jest mrożące krew w żyłach i było wówczas nowatorskie, okazując się bardzo wpływowe na późniejszy brytyjski horror.
Chodziłem z zombie (1943)
Betsy, młoda pielęgniarka, przyjeżdża do Indii Zachodnich, aby pomóc kierownikowi plantacji w opiece nad jego żoną Jessicą. Jessica miała gorączkę i teraz jest w stanie transu, z którego nikt nie może jej wyrwać. Mimo że zakochała się w Paulu, Betsy jest zdeterminowana, by wyrwać Jessicę z transu, nawet jeśli będzie musiała użyć do tego „voodoo”.
POWIĄZANY: 10 innych uniwersalnych potworów, które powinny zostać ponownie uruchomione z horroru
Szedłem z zombie to kolejny film producenta Vala Lewtona, którego akcja toczy się w Indiach Zachodnich i został nazwany zombie Jane Eyre za fabułę trójkąta miłosnego. Pomimo tego, że wiele elementów filmu nie starzeje się dobrze, film jest naprawdę niesamowity, z naprawdę przerażającym zombie. Jest nawet siostrzana piosenkarka ludowa, która pojawia się, by zaśpiewać groźną piosenkę głównemu bohaterowi.
Porywacz ciał (1945)
Dr Wolfe MacFarlane prowadzi szkołę medyczną w Edynburgu w 1831 roku. Szkoła ma się dobrze, z wyjątkiem jednej rzeczy, brakuje w niej ciał do sekcji. Zatrudnia zmartwychwstałego, Johna Graya, aby dostarczał mu zwłoki. Kiedy Grayowi kończą się świeżo umarli, tworzy własnego.
Historia Burke'a i Hare'a jest znana, a tutaj łączą się one w postać graną przez najlepszego Frankensteina, Borisa Karloffa. Karloff jest świetny jako szyderczy, arogancki taksówkarz/porywacz ciał, który panuje nad lekarzem, a Bels Lugosi jest również bardzo dobry jako słaby asystent lekarza, Joseph.
DALEJ: 10 uniwersalnych klasycznych filmów o potworach, ranking