Od Krzyku przez Armię Ciemności, przez Rodzinę Addamsów po Gremlins 2: The New Batch, lata 90. były świetną dekadą dla horrorów i komedii.
Od samoświadomych lęków Ciała Ciała Ciała do samoświadomego strachu przed nowym Krzyk przypomina antyklimatyczny jump-scares Jordana Peele'a Nie Rok 2022 był wspaniałym rokiem dla horrorów. Kiedykolwiek wywrotowa parodia, np Wysyp żywych trupów Lub Amerykański wilkołak w Londynie pojawia się, aby zburzyć stereotypy kina grozy, sprawia, że prostym horrorom trudniej jest przerazić widzów.
Z Armia ciemności Do Rodzina Addamsów Do Gremliny 2: Nowa partia do przełomowego oryginału Wesa Cravena Krzyk film, lata 90. były świetną dekadą dla filmów hybrydowych łączących horror i komedię.
Dziecięce zabawy 2 (1990)
Akcja rozgrywa się dwa lata po pierwszym filmie, Dziecięca zabawa 2 widzi, jak Chucky kontynuuje pościg za młodym Andym Barclayem, który obecnie mieszka z rodzicami zastępczymi po tym, jak jego matka została przyjęta do szpitala psychiatrycznego za poparcie twierdzeń syna o lalce-zabójcy opętanej przez duszę seryjnego mordercy Charlesa Lee Raya.
Kontynuacja bardziej opiera się na głupkowatości założenia. Wczesne sceny nie są obciążone ukrywaniem prawdziwych intencji Chucky’ego, więc od samego początku w pełni oddaje absurdalność lalki-zabójcy.
Przerażacze (1996)
Zanim Peter Jackson przeniósł Śródziemie na duży ekran, wyreżyserował Michaela J. Foxa w komedii o zjawiskach nadprzyrodzonych Przerażacze . Fox gra paranormalnego oszusta, który rekrutuje swoich upiornych przyjaciół, aby nawiedzali ludzkie domy, a następnie pobiera opłatę za egzorcyzmy.
Dzięki typowo fascynującym występom Foxa, niecodziennemu poczuciu humoru Jacksona i oszałamiającym efektom wizualnym autorstwa Weta Digital, Przerażacze stał się ukochanym kultowym klasykiem.
Arachnofobia (1990)
Po wyprodukowaniu kilku z najbardziej uznanych filmów Stevena Spielberga Frank Marshall zadebiutował jako reżyser Arachnofobia , opowiadający o małym miasteczku w Kalifornii, które zostaje zaatakowane przez śmiercionośny gatunek pająka po tym, jak fotograf przyrody zostaje ukąszony i zabity przez jadowitego pająka w Wenezueli, po czym przynosi go do domu w trumnie.
Ponieważ zespół marketingowy nie wiedział, czy się reklamować Arachnofobia jako thriller lub komedię, zwiastuny ostatecznie określiły go jako dreszczyk emocji, zręcznie łączący grozę z absurdem.
Rodzina Addamsów (1991)
Były operator Barry Sonnenfeld zadebiutował jako reżyser filmem Rodzina Addamsów , filmowa wersja kreskówki Charlesa Addamsa i jej telewizyjna adaptacja z lat 60. Film w spektakularny sposób ożywił tę upiorną rodzinę.
Film jest pełen zapadających w pamięć jednowierszowych wątków, a każda rola jest doskonale obsadzona, od Anjelicy Huston jako Morticia, przez Christinę Ricci jako Wednesday, po Christophera Lloyda w roli wujka Festera (i oszusta, który go naśladuje).
Gremliny 2: Nowa partia (1990)
Anarchiczna kontynuacja Joe Dantego Gremliny 2: Nowa partia jest tak dzikie i tam Key & Peele wykonał cały szkic z hollywoodzkich scenarzystów przeprowadzających burzę mózgów na temat absurdalnych pomysłów, które można umieścić w filmie. I co więcej, powiedział Dante AV Klub że szkic ten był całkowicie dokładny.
Kontynuacja nie zawraca sobie głowy tradycyjną fabułą – ani niczym tradycyjnym, jeśli o to chodzi. Zamiast tego jest to ciąg gagów związanych z gremlinem, mających na celu satyrę na samo pojęcie sequeli.
Ludzie pod schodami (1991)
U Wesa Cravena Ludzie pod schodami , zdesperowany mieszkaniec Los Angeles, który wkrótce zostanie eksmitowany ze swojego mieszkania, włamuje się do domu właścicieli, aby ukraść ich kolekcję rzadkich monet, i w końcu odkrywa grupę dzieci zamkniętych w piwnicy.
Na powierzchni, Ludzie pod schodami wydaje się być standardowym thrillerem o inwazji na dom z makabrycznym akcentem. Ma jednak podtekst satyryczny, ośmieszający kapitalizm i gentryfikację.
Wstrząsy (1990)
Kevin Bacon i Fred Ward występują w kultowym filmie o stworzeniach Wstrząsy jako para majsterkowiczów, którzy badają tajemnicze zgony w zakurzonym miasteczku w Nevadzie i odkrywają rasę prehistorycznych robakopodobnych potworów, które wyłaniają się z ziemi i pożerają ludzkie mięso.
Jako czuły hołd dla oldschoolowych filmów klasy B, z głupim poczuciem humoru, Wstrząsy nie stara się być niczym więcej niż głupią rozrywką w postaci popcornu.
Od zmierzchu do świtu (1996)
W pierwszej połowie Robert Rodriguez Od zmierzchu do świtu to prosty film kryminalny o parze braci okradających sklepy monopolowe, którzy podczas podróży przez granicę biorą rodzinnego zakładnika. Ale w połowie filmu wszyscy zostają uwięzieni w meksykańskim klubie ze striptizem z krwiopijnymi wampirami.
Postacie są dobrze narysowane, choć archetypowe, przemoc jest cudownie przesadzona, a film jako całość to pełen miłości powrót do klasycznych filmów klasy B, z więcej niż kilkoma mrugnięciami do widzów.
Armia ciemności (1992)
Kontynuacja trzymającego w napięciu zakończenia Martwe zło II , zamknięcie trylogii Sama Raimiego Armia ciemności zaczyna się od Asha Williamsa, który utknął w średniowieczu z kijem w dłoni i desperacko szuka sposobu na powrót do swoich czasów.
The Martwe zło Threequel może być najsłabszą częścią trylogii, ale ukazuje tę samą mieszankę dreszczyku emocji z gatunku gonzo i bezwstydnej komedii slapstickowej, która uczyniła jego poprzedniczkę tak przełomową rozkoszą.
Krzyk (1996)
Kolejny wysiłek Cravena, Krzyk satyruje konwencje gatunku slasher z zabójcą i grupą nastoletnich ofiar, świadomych klasyki kina grozy. Nie tylko jest Krzyk meta-przyjęcie znanej formuły; dodaje także kryminalnego punktu widzenia, gdy zabójca czai się wśród licealistów, na których celują.
Niezależnie od tego, czy Ghostface prosi Drew Barrymore o jej ulubiony straszny film, czy Jamie Kennedy wyjaśnia zasady przetrwania slashera, Krzyk nigdy nie przepuszcza okazji do przebiegłej samoświadomości.
DALEJ: 5 horrorów, które obaliły krzyk (i 5 się do nich zastosowało)