Netflix The Queen's Gambit podąża za Elizabeth „Beth” Harmon od dzieciństwa do wczesnej dorosłości i jest pełen inspirujących i zabawnych cytatów do zapamiętania.
Netflix mógł właśnie wydać swoją najlepszą dotychczasową serię oryginalną - przynajmniej tak krytycy i publiczność niemal jednogłośnie się zgadzają. Gambit królowej podąża za Elizabeth „Beth” Harmon od dzieciństwa do wczesnej dorosłości. Widzowie poznają ją jako młodą sierotę po tym, jak jej matka zginęła w (najprawdopodobniej umyślnym) wypadku samochodowym.
W sierocińcu Beth uzależnia się od pigułek uspokajających podawanych każdemu dziecku, a także uczy się grać w szachy. Wiele lat później została w końcu adoptowana, zostawiając swoją przyjaciółkę Jolene i znajdując nowe życie w szkole średniej, szachach i podróżach. W trakcie swojej podróży zostaje najlepszą szachistką na świecie, przegrywa i odnajduje siebie na nowo oraz znajduje nową rodzinę. Seria wzmacnia swoje przesłania dotyczące feminizmu, autonomii, niezależności i znalezionej rodziny.
Zaktualizowano 25 marca 2021 r. Przez Svetlana Sterlin: Queen's Gambit okazał się jedną z najlepszych i najpopularniejszych serii roku 2020. Anya Taylor-Joy jako Both zdobyła ogromną popularność i przyniosła jej szereg nagród i nominacji. Miniserial szybko stał się najczęściej oglądanym programem Netflix, a sprzedaż zestawów szachowych gwałtownie wzrosła. Ale szachy to nie jedyna rzecz, o której widzowie mogą się dowiedzieć z The Queen's Gambit. Przy tak wielu mądrych i światowych postaciach seria jest pełna znaczących dialogów.
piętnaście`` Przyjdą mężczyźni i będą chcieli cię czegoś nauczyć. To nie czyni ich mądrzejszymi ...
Urodzona matka Beth, Alice, może nie była idealnym wzorem do naśladowania, ale wydaje się, że niektóre rzeczy ułożyły się dobrze. Chociaż jej metody mogą budzić wątpliwości, próbuje nauczyć Beth kilku cennych lekcji życia, które Beth niesie ze sobą w dorosłość.
Alice wydaje się być zgorzkniała w stosunku do swojego byłego i wydaje się, że jej uraza rozciąga się na całą płeć męską. Mówi Beth, że mężczyźni lubią udowadniać swoją inteligencję, ale to nie znaczy, że są mądrzejsi lub lepsi od kobiet. „Idź naprzód i rób to, na co masz ochotę” - mówi córce.
14- ... To, co wiesz, nie zawsze jest ważne.
Alma Wheatley jest postacią wadliwą, ale oferuje Beth więcej niż kilka samorodków mądrości. Kiedy spotyka Beth, nie do końca akceptuje jej zamiłowanie do szachów.
Beth wyraża chęć gry w szachy na poważnie i rywalizacyjnie, a kiedy chce kupić zestaw szachowy, mówi Almie, że to jest to, co wie. „Cóż, moje doświadczenie nauczyło mnie, że to, co wiesz, nie zawsze jest ważne” - odpowiada Alma. Chociaż nie okazuje się to prawdą w przypadku Beth, jest to prawdą w przypadku Almy i odzwierciedla jej pesymistyczne spojrzenie na życie.
13„Potrzeba silnej kobiety, aby pozostać sama w świecie, w którym ludzie zadowolą się wszystkim, by powiedzieć, że coś mają”.
Po raz kolejny Alice Harmon ma coś mądrego do powiedzenia młodej Beth. Mogła zostać zwiedziona, ale Alice była z pewnością mądra - wydaje się, że Beth odziedziczyła po matce. Alice mówi Beth, że większość ludzi boi się samotności i że kobietom szczególnie trudno jest samodzielnie stworzyć życie.
Beth widzi przykłady kobiet, które „godzą się na wszystko, by tylko powiedzieć, że coś mają” w swoich koleżankach z klasy. Gdy dorastają, ich standardy spadają, a niektórzy z byłych prześladowców Beth są postrzegani jako nieszczęśliwi w małżeństwie, żyjąc dla czyjejś korzyści.
12„Nie byliśmy sierotami tak długo, jak mieliśmy siebie nawzajem”.
Ich przyjaźń i jej przedstawienie może być trochę błędne, ale najważniejsze jest to, że Beth i Jolene mogą na siebie liczyć. Odkrywają, że zanim dorosną, oboje mogą się od siebie czegoś nauczyć i zdają sobie sprawę, że tak naprawdę nigdy nie byli sami.
W sierocińcu Jolene pomagała Beth na wiele sposobów. Beth dotrzymała towarzystwa Jolene, a kiedy została adoptowana, Jolene czuła się samotna. Kiedy spotykają się po latach, zdają sobie sprawę, że nie byli sierotami, ponieważ mieli siebie nawzajem.
jedenaście`` Jesteś cudem, moja droga. Właśnie grałem w najlepszego szachistę w moim życiu ”.
Kiedy Beth przyjeżdża na wielki turniej w Rosji, jest trochę onieśmielona przez wszystkich arcymistrzów i szanowane nazwiska wokół niej. Jednym z wielkich graczy, których musi pokonać, jest Luchenko.
To trudna gra, ale ona to robi. Na koniec Luchenko jest przyjacielska i łaskawa i hojnie ją komplementuje. Czuje się pocieszona i pokorna, a teraz widzi, że ma wsparcie i szacunek w globalnej społeczności szachowej.
10„Szachy nie zawsze są konkurencyjne. Szachy też mogą być piękne ”.
Po wygraniu jednego ze swoich pierwszych dużych turniejów Beth przyciąga uwagę lokalnych serwisów informacyjnych. W jednym z wywiadów jest pytana o kilka rzeczy, w tym o to, jak blisko szaleństwa jest jej geniusz. Oczywiście Beth nigdy nie jest zaniepokojona i odpowiada równo.
Beth opowiada o tym, jak początkowo wciągnęła ją gra: „Szachy też mogą być piękne. To była tablica, którą zauważyłem jako pierwsza. To cały świat składający się z zaledwie 64 kwadratów. Czuję się w niej bezpiecznie. Mogę to kontrolować; Mogę to zdominować. I to jest przewidywalne, więc jeśli zostanę zraniony, mogę winić tylko siebie.
9„Głupotą jest narażać się na szaleństwo dla próżności”.
Harry Beltik staje się rodzajem mentora Beth po tym, jak pokonała go jako nastolatka. Jest pokorny, a później pomaga jej w karierze. Oprócz nauczania jej taktyki i strategii, oferuje także mądre rady dotyczące stylu życia związanego z szachami.
Uważa, że Beth może mieć zbytnią obsesję na punkcie szachów - a raczej zbyt wiele jej na punkcie wygrywania. Surowo karze się za każdym razem, gdy przegrywa, a nawet wtedy, gdy o niej myśli mógłby stracili. Próbuje zachęcić ją, by oswoiła się, nie wyrzucała swojego zdrowia psychicznego, by wieść wystawne życie, jednocześnie starając się być najlepsza.
8„Czy widzisz to teraz? A może powinniśmy to zakończyć na tablicy?
Beth szybko staje się pewna swojej zdolności do wygrywania, nawet trochę zarozumiała. (Anya Taylor-Joy doskonale gra tę tilt w postawie Beth). Okazuje się jednak, że nie stanowi to problemu, ponieważ naprawdę jest w stanie wygrać prawie każdą grę.
Na niektórych turniejach spotyka wielu różnych graczy - różniących się podejściem do gry, a także różnymi osobowościami. Niektórzy są bolesnymi przegranymi, podczas gdy inni odmawiają ustąpienia. Beth zachęca jednego gracza do zaakceptowania tego, że wygrała. Nie jest z tego powodu zbyt szczęśliwy.
7„Byłeś najlepszy w tym, co robisz od tak dawna, że nawet nie wiesz, jak to jest dla reszty z nas”.
Jolene triumfalnie powraca pod koniec serii, udowadniając, że jest ostatnim i najprawdziwszym mentorem i przyjaciółką Beth. Pomaga Beth spojrzeć na nią z szerszej perspektywy i sprawdza jej rzeczywistość.
- Byłeś najlepszy w tym, co robisz przez tak długi czas, nawet nie wiesz, jak to jest z resztą z nas. To stwierdzenie zmusza Beth i publiczność do zatrzymania się. To, co mówi Jolene, jest prawdą, ale jest to również fakt, że Beth tego nie robi Zapamiętaj jak to jest być zwyczajnym. Została zwycięzcą w tak młodym wieku, że nie zna innej drogi - i to jest jej fatalna wada.
6„Jedyną rzeczą, którą wiemy o Elizabeth Harmon, jest to, że uwielbia wygrywać”.
Podczas ostatniego turnieju serii Beth jest w Moskwie, grając z najlepszymi z najlepszych. Oczywiście jest też jedną z najlepszych. Komentator doskonale podsumowuje postać Beth w jednym zdaniu.
„Jedyne, co wiemy o Elizabeth Harmon, to to, że uwielbia wygrywać”. W rzeczywistości jest to jedna z niewielu rzeczy, które ktokolwiek - w tym Beth - wie na pewno o Beth. Ciągle się zmienia, enigmatyczna i niepewna swojej prawdziwej tożsamości, ale zwycięstwo jest stałym elementem jej kariery.
5„Gniew jest silną przyprawą. Szczypta cię budzi. Zbyt mocno przytępia twoje zmysły.
Po raz kolejny Harry Beltik oferuje Beth mądrą radę i coś, na co powinna zwrócić uwagę. Niestety, Beth nie jest kimś, kto po prostu słucha innych i zmienia swoje sposoby.
„Gniew to silna przyprawa. Szczypta cię budzi. Za dużo otępia twoje zmysły. Harry ostrzega Beth przed kilkoma rzeczami: jej uzależnieniem od wygrywania, a także używaniem substancji. Szybko się złości i nigdy nie jest szybsza niż wtedy, gdy jest zła na siebie, zwykle za przeoczenie czegoś w strategii przeciwnika.
4„Powiedziałbym, że znacznie łatwiej jest grać w szachy bez ciężaru jabłka Adama”.
Beth jest dowcipna, co czyni ją atrakcyjną i groźną dla swoich męskich przeciwników. Prawie zawsze gra w szachy mężczyznami, a wszyscy jej przyjaciele w świecie szachów to mężczyźni.
Jednak podczas jednego wywiadu na turnieju gładko odrzuca pytanie o to, jak to jest być jedyną kobietą grającą w tę grę. Dla Beth nie ma to znaczenia: jest najlepsza, a bycie kobietą w najmniejszym stopniu jej nie przeszkadza.
3„To szachy. Wszyscy jesteśmy Primadonnami.
Harry i Beth nawiązują silną przyjaźń, która trwa aż do jej dorosłości. Beth zaczyna wydawać swoje pieniądze na ładne ciuchy, drogie drinki, papierosy i inne luksusy.
Niektórzy oskarżają ją o to, że jest zbyt efektowna, by grać w szachy, i na początku serii pyta Harry'ego, czy uważa, że jest primadonną. On jednak odpowiada, że oni (szachistki) to wszystkie primadonny, wszystkie z taką samą obsesją na własnym punkcie jak ona.
dwa„Nie jestem Twoim Aniołem Stróżem. Nie jestem tutaj, żeby cię uratować. Do diabła, ledwo mogę mnie uratować.
Kiedy Jolene wraca do życia Beth, ogarnia ją emocja i wdzięczność. Jolene oferuje jej wiele rad i patrzy na Beth z perspektywy, o czym wcześniej nawet nie brała pod uwagę.
Mówi Jolene, że jest jej aniołem stróżem, ale po raz kolejny Jolene sprawdza jej rzeczywistość: nikt nie może uratować Beth oprócz siebie. - Nie jestem twoim aniołem stróżem. Nie jestem tu, żeby cię uratować. Do diabła, ledwo mogę mnie uratować.
1'Zagrajmy.'
Pod koniec serii Beth jest w drodze na lotnisko, aby złapać lot powrotny do Stanów. Ale ona zatrzymuje samochód, wysiada i postanawia samotnie przejść przez Moskwę.
W końcu dociera do miejsca, w którym widziała wielu starszych mężczyzn grających w szachy w parku. Są pod wrażeniem, że ją spotykają i proszą o partię szachów. Przyjmuje ofertę, siada, patrzy w kamerę i po rosyjsku mówi: „Zagrajmy”. To trafny sposób na zakończenie serii dla jej postaci.