Od czasu debiutu technologii wideo w domu pod koniec lat 70. hollywoodzkie studia filmowe i zatrudnieni przez nich filmowcy zmagali się – często ze sobą – nad tym, jak należy zintegrować oglądanie w domu z ich modelem biznesowym. Wideo bez wątpienia przyniosło dodatkowe dochody dla filmów po premierze i pomogło w ochronie filmów, a także dało przeoczonym filmom „drugą szansę” dla publiczności. Jednak zarówno właściciele kin, jak i filmowcy, którzy woleliby, aby ich prace były oglądane na dużym ekranie, tradycyjnie sprzeciwiają się zmianom czasu między premierą kinową a domową.
Między rozwojem usług przesyłania strumieniowego, takich jak Netflix, opcje „na żądanie” – które są teraz dostarczane z większością podstawowych usług kablowych i satelitarnych – zostały zintegrowane z większością popularnych zwyczajów oglądania i wieloma mniejszymi, niezależnymi filmami, które decydują się na podwójne wydanie bez opóźnień (lub całkowicie omijając kina), już od jakiegoś czasu było jasne, że główne zmiany w modelu wydań domowych są już w drodze. Obecnie nawet teatralni puryści, tacy jak Martin Scorsese, podpisują kontrakty z Netflixem, więc transformacja wydaje się przyspieszać w szybszym tempie niż wcześniej.
Różnorodność donosi, że kilka głównych studiów filmowych – w tym Universal, Paramount, 20th Century Fox i Sony – podjęło agresywne negocjacje z wieloma dużymi sieciami kin w celu wypracowania umów, które ostatecznie doprowadzą do wypuszczenia nowych filmów platformy do oglądania w domu w ciągu zaledwie tygodni (być może nawet dni) od premiery kinowej. Wynika z tego doniesienia, że Warner Bros. naciska w szczególności na nowy model dystrybucji domowej, w którym filmy będą dostępne do oglądania w domu 17 dni po ich wydaniu, na 48-godzinny okres wypożyczenia (koszt 50 USD).
Chociaż infrastruktura takiej zmiany wciąż musiałaby zostać określona (patrz: czy studia wykorzystałyby istniejące platformy streamingowe, własne dedykowane usługi lub partnerstwa z nowymi formatami, takimi jak tego samego dnia Koncepcja „sali kinowej” autorstwa Seana Parkera), skłonienie właścicieli głównych sieci kin do zgody na takie zmiany jest kluczową przeszkodą na drodze do rozpoczęcia takiego procesu. W przeszłości sieci kin groziły odwetem, ograniczając przestrzeń ekranową do filmów, których studia wybierają zbyt krótkie okna dystrybucji, na rzecz produktu bardziej przyjaznego dla kin (patrz: upadek strategii tego samego dnia dla filmu Napad na wieżę , z powrotem w 2011). Studia obstawiają teraz, że rozwijający się rynek i popularność technologii teatralnych o „wartości dodanej”, takich jak filmy 3D i „interaktywne”, sprawią, że sieci kin staną się bardziej dostępne.
Źródło: Różnorodność