Zakończenie Don't Listen nie pozostawia wielu pytań bez odpowiedzi w tragicznej opowieści o horrorze, ale to, co stało się ze złą wiedźmą, nie jest tak jasne.
OSTRZEŻENIE: główne spoilery dla Nie słuchaj przed siebie
W hiszpańskim horrorze o zjawiskach nadprzyrodzonych Nie słuchaj (oryginalny tytuł hiszpański: Głosy lub Głosy w języku angielskim), zakręcone zakończenie rozwiązuje tragiczną historię rodziny płetwców z małego miasteczka na hiszpańskiej wsi, ale historia wiedźmy, która ich nawiedza, pozostaje stosunkowo niewyjaśniona. Sposób, w jaki film się kończy, również stanowi o błędach, jakie ludzie popełniają, słuchając - a raczej nie słuchając - siebie nawzajem. Wszystko zaczyna się tak, jak w wielu filmach o nawiedzonym domu, kiedy rodzina przenosi się do wiejskiej rezydencji o niepokojącej przeszłości. Pierwszą wskazówką, że coś jest nie tak w domu, jest dziura w jednej ze ścian, która wydaje się być zaatakowana przez muchy. Jednak Daniel (Rodolfo Sancho) i jego żona Sara (Belén Fabra) nie przejmują się tym, dopóki nie jest za późno.
Kontynuuj przewijanie, aby czytać dalej Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
Drugą wskazówką, że coś jest nie tak, jest to, że ich młody syn, Eric (Lucas Blas), narzekał na głosy, które słyszał w domu. Mówi psychologowi, że głosy czasami proszą go o narysowanie obrazków. Po ich spotkaniu psycholog wyjaśnia Danielowi i Sarze, że burzliwy styl życia rodziny jest prawdopodobnie winny zachowania Erica i nie ma się czym martwić. Na nieszczęście dla niej i dla całej rodziny bardzo się myli. Jedna z much wpada do jej ucha, gdy ucieka z domu, i opętuje ją, zmuszając ją do uderzenia głową w drzewo. Eric z przerażeniem rysuje gałąź, która przebija głowę psychologa w wypadku, który ją zabił.
Eric nadal słyszy głosy, a cienista postać kobiety czai się w domu, aż pewnej nocy Eric wychodzi do basenu i tonie na śmierć. W rezultacie Daniel zwraca się o pomoc do sceptycznego badacza zjawisk paranormalnych Germána (Ramón Barea), który przyjeżdża do rezydencji ze swoją córką Ruth (Ana Fernández), aby mu pomóc. Oni także zaczynają widzieć i słyszeć rzeczy zarówno sprzętem, jak i własnymi zmysłami, aż odkrywają, że dom to dawny dwór hiszpańskiej inkwizycji. Dom jest znany i budzący strach lokalnie jako „Dom Głosów”. Pod koniec filmu odkrywają, że duch złej wiedźmy jest odpowiedzialny za nawiedzenie. Germán z powodzeniem niszczy wiedźmę, której zwłoki znajdują w ukrytej piwnicy, ale nie jest w stanie powstrzymać jej przed odebraniem sobie życia Sara i Danielowi.
Prawdziwe znaczenie zakończenia „Don't Listen's End”
Prawdziwe znaczenie zakończenia Nie słuchaj ma wszystko, co ma związek z tytułem filmu, zarówno w oryginalnym hiszpańskim… Głosy lub Głosy —Jak również w angielskiej odmianie— Nie słuchaj . W całym filmie większość bohaterów nie słucha się nawzajem tak dobrze, jak powinni. Błędnie słuchają też wiedźmy, która swoim głosem oszukuje ludzi. Psycholog nie słucha Erica, kiedy mówi jej, że słyszy głosy. Rodzice Erica podobnie go nie słuchają, odrzucając jego pozornie ekscentryczne zachowanie jako zmieszanie dziecka. Daniel nie słucha Germána, badacza zjawisk paranormalnych, kiedy mówi Danielowi, aby nie szukał źródła nawiedzenia. Nawet Germán nie słucha Ruth, kiedy próbuje mu powiedzieć, że muszą wyjść po tym, jak był świadkiem wielu niepokojących wydarzeń w domu.
Zakończenie filmu doskonale ilustruje tę tendencję do wzajemnego nie słuchania. Ruth chce odejść, ale Germán wierzy, że może dotrzeć do sedna tajemnicy, która może być największym odkryciem w jego karierze. Przekonuje Rutha, że muszą zostać. Gdy Daniel zmaga się ze śmiercią swojej rodziny, trio, które przeżyło, stwierdza, że źródło nawiedzenia musi znajdować się w ukrytej piwnicy rezydencji, do której mają dostęp przez dziurę w ścianie, z której pochodzą muchy. Na dole odkrywają wyschnięte zwłoki wiedźmy uwięziony w klatce. Zauważają, że język wiedźmy został wyrwany i spekulują, że hiszpańska inkwizycja zrobiła to, aby uciszyć wiedźmę, ponieważ jej głos jest źródłem jej mocy. Postanawiają ją spalić i położyć kres jej nawiedzaniu rezydencji.
Gdy przygotowują się do jej zniszczenia, wiedźma przebiera się za duchy z ich przeszłości, używając swojego głosu, by nimi manipulować. Zarówno Ruth, jak i Daniel ulegają sztuczkom wiedźmy - w zasadzie słuchają jej, kiedy nie powinni. Germán jest jedyną osobą, która jest w stanie oprzeć się jej urzekającemu głosowi. Spala szczątki wiedźmy, ratując je wszystkie. Teraz pozornie bezpieczny od złych machinacji wiedźmy, Daniel w końcu odkrywa rysunki Erica, rysunki, o których powiedział psychologowi. Przedstawiają makabryczne wydarzenia z filmu, w tym własną śmierć chłopca. Okazuje się, że Eric nie utonął po prostu w basenie - to jego ojciec, opętany przez wiedźmę, utopił go. Ze złamanym sercem Daniel zabija się przy basenie, co jest również pokazane na rysunkach chłopca. Gdyby na początku tylko słuchał, naprawdę słuchał swojego syna, można by uniknąć wszystkich jego śmierci.
Co się stało z czarownicą, nie słuchaj
Przed wydarzeniami z filmu czarownica była wyraźnie celem hiszpańskiej inkwizycji. Chociaż jest to pokazane tylko krótko, ona, podobnie jak wiele prawdziwych kobiet w świecie zachodnim w XVII wieku, była podejrzewana o bycie czarownicą, torturowaną i skazaną na śmierć. W szczególności jej język został wyrwany z ust. Różnica między nią a kobietami prześladowanymi historycznie w tych procesach o czarownice polega na tym, że była naprawdę czarownicą. Dlatego jest w stanie nawiedzać rezydencję, w której mieszka jej rodzina Nie słuchaj ostatecznie zajmuje. Dom jest znany lokalnie jako nawiedzony, jak pokazano w filmie, gdy Ruth rozmawia z miejscową kobietą. Oznacza to, że było wiele pokoleń okupantów dotkniętych jej pośmiertnym złem. W związku z tym pod koniec filmu, kiedy wiedźma zostaje ostatecznie spalona, od wieków mści się na miejscowych.
Pomimo ewidentnie złej paranoi hiszpańskiej inkwizycji, okazuje się, że w tym konkretnym przypadku mieli rację - naprawdę była czarownicą. Nie słuchaj nie usprawiedliwia zła prześladowań religijnych rozpowszechnianych przez hiszpańską inkwizycję, ale też nie wyklucza istnienia nadprzyrodzonego zła, którego tak się obawiali.